Klik hier voor alle andere fotos

Oeps, allebei een beetje stram bij het opstaan vanmorgen. De passen van de laaste 2 dagen zitten nog in ons lijf. Maar ook de prachtige panorama’s staan in ons geheugen gegrift.

Vanaf nu is het bergaf, althans dat hopen we. De tocht van Oberwald naar Niederwald gaat echter op en neer, bij momenten stevig. Het pad is grotendeels off road, zelfs single track. Ik ken nu duidelijk het verschil met asfalt. Gelukkig blijven de Santosjes in alle omstandigheden stabiel. Dat schept vertrouwen. Met dank aan de Nederlandse makers uit Nieuw-Vennep.

Het landschap is prachtig. Een koppel met stevige bergschoenen en een goedgevulde dagrugzak waagt zich aan de Romantische Fischerweg. Op een afgelegen weg vlakbij het vliegveld begeleidt een moeder haar dochter bij haar duidelijk eerste rijles. De jonge, nog dartele Rhone is nooit ver weg. Een boer vult z’n tankwagen met water uit de rivier. Een bord waarschuwt voor lawinegevaar.

Overal is het mooi groen en in de dorpjes staan vaak traditionele houten huizen, verweerd door de zon. Van sommige vraag je je af hoe ze in godsnaam overeind blijven.

Alle zintuigen komen aan bod. We rijden door stukken met de geur van vers gemaaid gras naar stukken met “gezonde” boerenlucht: paarden, koeien, en geiten – beetje stinkie winkie die laatste.

Het dorpje Niederwald gaat er prat op de geboorteplaats te zijn van César Ritz, ja, die van de befaamde hotels.

Na een picknick met zicht op een paar parapente springers heel hoog in de lucht, hernemen we onze route. Nu eens horen we de bruisende rivier, dan de stilte, kerkklokken, koebellen en krekels in het gras. In de verte weerklinkt regelmatig het fluitsignaal van een trein.

In Lax besluiten we de trein te nemen tot Brig om 10 km langs een drukke weg te vermijden. Zo zitten we ook eens zelf in de panorama trein van de Matterhorn Gotthard Bahn, een totaal ander perspectief.

Als we in Brig uitstappen, voelen we een felle wind. Natuurlijk waait die op kop. We zijn precies terug in Friesland. Dan gaat het eens bergaf op asfalt, heb je dat weer…

In Visp is het even zoeken naar de juiste weg want het wemelt er van de werken. De gps doet wat ie moet doen en zo loodst Jan ons naar een camping. De eerste twee zijn op het eerste zicht niet “je van het”, maar mits wat doorfietsen arriveren we bij vier sterren camping Santa Monica in Raron. Tijd om de wasmachine en droogkast uit te proberen en te genieten van een rustig plekje in de schaduw, bijna onder de gondelbaan. Na een paar nachten hotel, zijn we weer klaar voor ons tentje.

Klik hier voor alle andere fotos

Vermits we de Rijnroute gisteren achter ons hebben gelaten, beginnen we vandaag aan het tweede deel, de Rhoneroute. Die volgen we stroomafwaarts, terwijl het bij de Rijn stroomopwaarts was.

Het is rustig in Andermatt als we rond 10 uur op de fiets zitten. Het tentveld van de camping ligt er al verlaten bij. Zou de koude nacht daar voor iets tussenzitten? Deze stad ademt overal (winter)sport uit. Benieuwd wat een andere sfeer een witte laag sneeuw zou geven.

Vandaag schijnt de zon, maar het is wel frisjes. Rond 10 graden, we zitten op 1400 meter. De route begint meteen goed met een omleiding. Een extra klimmetje om op te warmen. Zo krijgen we wel Andermatt golf te zien. Tuinmannen zijn druk in de weer om het gras bij te werken. Hier en daar waagt een golfer zich aan een balletje.

Als we terug inpikken op de route, zitten we al gauw in Zumdorf, het kleinste dorp van Zwitserland, als aanloop naar de Furkapass, de tweede bergpas in deze ronde. Hoogte 2429 meter (voor de liefhebbers: de Mont Ventoux is 1912 meter). De afstand is korter dan gisteren, maar de hellingsgraad in de grafiek van ons boekje belooft een meer dan pittig traject. Onderweg een bordje voor James Bond street. In 1964 was dit blijkbaar het live decor voor een epische achtervolging in de film Goldfinger. Nu is het een populaire pauze plek in de klim.

Andere vakantiefietsers zijn zeer schaars. De motards daarentegen en de snelle sportwagens, al dan niet cabrio, heel talrijk. Een lichtblauwe autocar van Heidi-Reisen neemt de haarspeldbochten in stijl. Een koppel op sportieve knalgele tandem houdt er flink de cadans in, zelfs boven de boomgrens. Voor mij is het zwoegen en zweten. Veel moeilijker dan gisteren. De laatste 3 kilometer zijn moordend.

Uiteindelijk, na 5 uur fietsen en stoppen en op adem komen en weer fietsen, bereiken we de top. Een wandelbordje geeft dezelfde tijd aan voor het traject te voet. De Hollandse vakantiefietser van 71 die we onderweg al meermaals begroetten, heeft het ook gehaald. Hij noemt de tocht z’n zwanenzang. Sinds 1972 maakte hij lange fietsvakanties, nu is het tijd voor wat anders “maar ik blijf wel fietsen, hoor”.

Volgens Kaat zou Panamarenko hier aan de Furka ergens een atelier hebben. Net voor de top dacht ik een paraglider te zien, of zou dat Panamarenko himself geweest zijn tijdens een testvlucht van z’n nieuwste kunstwerk?

Eens over de top wordt het decor nog fraaier. Waowww, welkom in Wallis. Letterlijk en figuurlijk adembenemend. Achter elke bocht opent zich een nieuw landschap van toppen met eeuwige sneeuw. Langzaam maar zeker besef ik dat dit de moeizame klim meer dan waard is. Een voorrecht om dit samen te kunnen beleven.

Ter hoogte van Hotel Belvédère, dat z’n naam trouwens niet gestolen heeft, is het een drukte van jewelste. Hier kan je de Eisgrotte van de Rhone gletsjer bezoeken. De gletsjer is de bron van de Rhone en reikte ruim 100 jaar geleden nog tot in het 7,5 km lager gelegen dorpje. In de zomer van 1973 was Jan hier al een keertje, weliswaar in de auto met caravan van papa Riviere en niet met de fiets.

De verdere afdaling is spectaculair. Onze remblokjes worden voortdurend getest. Als ik beneden in Gletsch nog eens naar boven kijk, kan ik amper geloven dat we daar op die top vandaag hebben gefietst.

We eindigen in Oberwald. Een stop bij de fietsenwinkel om de bandendruk te checken en een beetje bij te pompen. Daarna wat inkopen doen want morgen is door de feestdag alles gesloten, de blog bijwerken en de enthousiaste berichtjes van het thuisfront beantwoorden, en tenslotte oogjes toe en snaveltjes dicht in het plaatselijk Sporthotel. Vannacht 3 graden, dus geen tentweer.

Klik hier voor alle andere fotos

Na een heerlijke maaltijd in het terecht goed gekwoteerd Gault Millau restaurant met traditioneel houten interieur heeft de nacht in een heerlijk bed deugd gedaan. Zelfs de kerkklok die ook hier allesbehalve logisch luidt, hebben we pas weer tegen de ochtend gehoord.

Het ontbijt aan een mooi gedekte tafel smaakt prima. We kunnen energie opladen met muesli, fruit, een zacht gekookt eitje, kaas, vleeswaren, yoghurt, brood uit de steenoven in eigen tuin en een croissantje als dessert.

We zitten voor 10 uur op de fiets. Vandaag komt de kat op de koord, de aap uit de mouw, of, beter nog, de geit op de berg. Vanuit Trun, op ca 800 meter, klimmen we eerst naar Disentis/Mustér, op ca 1100 meter. Omdat Duitse hotelgasten die in de omgekeerde richting fietsten ons verwittigden voor een versperring van de fietsweg, besluit navigator Jan voor de hoofdroute te kiezen.

1 2 3 4 5 6 7, zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kleine meter. Ik voel me net een slak als ik de talrijke motards gezwind de bochten zie nemen. Een paar Zwitsers maken gretig gebruik van de paardenkracht onder de motorkap van hun blitse Maserati en Ferrari. Wel hoffelijk tegenover de fietsers, dat valt op.

De prijs voor de meest originele tegenliggers gaat vandaag naar 2 sportieve gasten op zomerse langlauflatten (op wieltjes). Benieuwd of die ooit de top bereikten.

Na de picknick in Sedrun, 1350 meter, rijden we even vlak, maar de pret is van korte duur. Wat verderop zijn wegenwerken. En dus staan we midden op de pas voor het rood licht voor beurtelingse passage. In de wachtende auto’s steekt regelmatig iemand z’n duim omhoog. We kunnen elke aanmoediging gebruiken want de tocht naar de top is lastig en zwaar. Elke gram is er eigenlijk een teveel en tja, onze fiets met “full self supporting” bagage weegt nu eenmaal 40 kilo, ondanks de strenge selectie. Hoe hoger, hoe meer koude tegenwind ook.

Liefde is samen een beetje gek zijn en uiteindelijk de top van de Oberalppass bereiken. Nooit gedacht dat ik dit zou kunnen, maar dankzij m’n privé coach Jan is het gelukt. Klein gevoel van trots.

De Japanners die comfortabel in de panorama wagon van de Glacier Express Matterhorn Gotthard Bahn naar boven sporen, leggen onze legendarische aankomst vast met hun iPhone.

Hier bij de Rheinquelle op de top staat een replica van de rood-witte vuurtoren van Hoek van Holland, waar de rivier uiteindelijk uitmondt in zee.

De afdaling gaat veel vlotter dan de klim, maar het is ijskoud, ondanks de extra laagjes kledij – Jan 5, ik 4. We zijn dus blij als we Andermatt binnenrijden. Een warme choco om weer op temperatuur te komen.

Vermits de camping meer dan pretty basic is en we nog steeds een beetje bibberen van de kou, suggereert Jan een hotel. Natuurlijk ga ik helemaal akkoord. Bij Schweizerhof vinden we een nette, ruime kamer en een zalig warm bad. Als ik bij het inchecken informeer naar een veilige plaats voor de fietsen, moet de patron eens lachen “this is Andermatt, not Brussels”.

Met een gemengde salade en traditionele kaasfondue sluiten we de dag meer dan tevreden af.

Klik hier voor alle andere fotos

Alweer een nacht van onweer en regen. Deze keer houden we de binnenkant van de tent zelfs niet helemaal droog… We profiteren snel van een korte droogte om op te kramen en weg te wezen. Maar, eens op de fiets, valt de regen opnieuw met bakken naar beneden.

De overnachting in Chur roept nostalgische herinneringen op aan m’n jeugd. Hier namen we het bergtreintje naar boven om in Maloja (Palace) te ontdekken hoe leuk een skivakantie wel kon zijn. De eerste keer was in het zesde leerjaar van de Ursulinen. Twee jaar lang hadden we week per week zegeltjes gespaard om de skiklas te betalen. Daarna met de 14- en de 17-jarigen van de CM. De tijd van ons leven, op de latten in de sneeuw.

De laatste keer sneeuwklassen was na m’n studententijd, toen meester Bolsens me vroeg mee te gaan als monitrice met zijn zesde leerjaar van het OLV college. Wat een ervaring. Stiekem hoopte hij wellicht me alsnog te overtuigen voor een job in het onderwijs. Leo, de rit vandaag is ter ere van onze vriendschap!

De meterslange etalage van bakkerij Merz, met rechtstreekse inkijk in het atelier, lacht ons toe. Heerlijk versgebakken brood en een lokale zoetigheid als troost op deze ietwat donkere dag. Daarna dapper op pad. De bergen spelen verstoppertje met de wolken. De Rijn is plots een grijsbruine (modder)stroom. Een regenworm kronkelt over het fietspad. Toch iemand die blij wordt van dit hondenweer.

De slager van Tamins is net klaar met worsten draaien en schrobt z’n materiaal uitbundig schoon. Een toevallige passant krijgt met een knipoog een gratis carwash.

Volgens ons routeboek kan je in Reichenau een stukje de trein nemen. Jan aarzelt een beetje, maar ik helemaal niet ;-). Het feit dat je zo een stuk bergop vermijdt, overtuigt nog makkelijker. Het blijft gieten en het perron biedt beschutting voor de picknick.

De fietsenwagon vooraan in de trein heeft een beetje een Auschwitz gehalte, maar gelukkig is onze bestemming Ilanz. De conducteur is heel vriendelijk en dankzij de helpdesk bij de biljettenautomaat hebben we dit keer de juiste (halve) prijs betaald voor de fietsen.

3 stoutmoedige rafters stappen op met hun kayak. Zij kunnen niet wachten om aan hun afdaling van de kolkende Rijn te beginnen. Ieder zijn passie. Zij liever dan ik…

De tocht in de namiddag loopt grotendeels langs een off-road track. Gelukkig wordt het een beetje droger, maar de plassen zijn overvloedig en het vraagt wat acrobatie om ze te ontwijken.

Op een gegeven moment een hindernis – aha, vandaar dat rood/wit bord over de weg een paar kilometer eerder. We kunnen er net langs en de tweede hindernis, een lange diepe plas wat verderop, komen we al fietsend door. Om af te sluiten de steilste helling tot nog toe.

Voor ons ligt Trun. Even de weer app checken: regen en onweer de volgende 5 uur. Hotel Tödi brengt redding. Michelin vermelding of niet, in dit weer gaan we desnoods op blote voeten naar binnen.

Klik hier voor alle andere fotos

We hebben het geweten dat onze camping vannacht quasi onder de kerktoren stond. Zowat elk kwartier luidden de klokken, soms minutenlang. Mijnheer pastoor wilde er ongetwijfeld zeker van zijn dat z’n kerkgangers tijdig zouden opdagen voor de zondagsdienst.

Na het ontbijt maken we eerst een kleine wandeling tot aan het Schloss uit 1230. De 42 houten huizen met hun ca 90 inwoners liggen er vredig bij. Een oudere man heeft zich geïnstalleerd aan het meer en leest aandachtig zijn krant.

Het is zondag rustdag, dus alle winkels zijn gesloten. Gelukkig kunnen we ons behelpen voor wat proviand in een kleine Coop aan het tankstation.

Na amper een paar kilometer onderweg arriveren we in Liechtenstein, het op vijf na kleinste land ter wereld.

Het decor is prachtig en weids. De Rijn stroomt bij momenten fel, op andere plekken staat het appelblauwzeegroen water laag. Een aantal reigers aast op een vis, een eekhoorn spurt over het fietspad. Vlinders fladderen in het rond.

We zien de allereerste visser met kniehoge laarzen in het water staan. Benieuwd wat voor vis hier zwemt. Vanop de oever ziet het water er zuiver uit, maar of dat werkelijk zo is, is nog maar de vraag.

Tegen lunchtijd arriveren we als vanzelf vlak voor restaurant Adler in Fläsch. Ziet er goed uit, zelfs een Michelin bordje aan de deur en de ober bedient de gasten op het zomers terras mooi uitgedost in authentieke Lederhosen. Helaas zijn wij er niet echt op gekleed, dus picknicken we wat verderop in de schaduw van het gemeentehuis.

Daarna fietsen we vol energie verder door de wijnvelden. Voor het dorpje Jenins kondigt de routebeschrijving een paar taaie hellingen aan. Jawadde… de hartslag op m’n Fitbit stijgt makkelijk tot 166. Toch maar een stop inlassen in de schaarse schaduw. Dan weer verder. Het is heet en dus is het terras bovenaan de helling een ideale plek om op adem te komen.

De tocht naar Chur is deels bergaf, deels plat, maar er steekt een felle wind op. In de verte dreigen de wolken. Bij een waterpunt vullen we de bidons een laatste keer bij. Een Zwitserse dame komt van de andere kant aangefietst. Zij is ook op zoek naar wat verfrissing en vertelt over haar pleziertochtje van vandaag… 200 km, weliswaar op een koersfiets zonder bagage en haar start was bovenop een berg, maar toch, chapeau. Sportief volk die Zwitsers.