* 6 feb 1938 – † 17 dec 2025

“De verwarring slaat toe tussen mijn rijmen, muziekskes en vertellementen.”

Dat ons vader ook van het Westhoekse lied hield, weet wel iedereen. En Willem Vermandere, zoals zo vaak, vertaalt het krachtig, in een paar woorden, wat hem overkomt. Wat ook ons vader overkomt.

Geboren in Brugge in 1938, vierde in de rij van vijf zonen en twee dochters van Andre Vandermeersch en Rachel Louwaege, vroom omringd door een katholiek kader van pasters en nonnen, waar gebedsboek en spaarboek elk hun plaats op de kast hadden. Tot op de laatste dag.

Als ijverig student, stofjas in de aanslag, rondde hij vlot zijn Rechtenstudies aan de KU Leuven af en vulde die aan met stops in New York, Dublin en, dichter bij huis, Vlerick.

Nadat hij mama had ontmoet leidde een uitgebreide briefwisseling – er moest tenslotte over alles goed nagedacht worden – uiteindelijk tot een familiale rondreis langs Brabantse en Antwerpse steden en gemeenten waar eerst Joke, dan Veerle en uiteindelijk ikzelf ook aan deelnamen. Zelfs Nederland ving ons tijdelijk op.

Tussendoor verlegde hij opeenvolgend papieren bij meerdere bankinstellingen. Je zult het misschien niet geloven maar Ferre Grignard was ooit nog klant toen papa achter het loket van de Beneluxbank zat. Zijn leven was, naast z’n gezin, z’n broers en zussen, z’n neven & nichten, zijn werk. Tot op de laatste dag.

Halfweg de jaren tachtig kleurde de hemel voor hem donkergrijs toen mama, hoeksteen van ons gezin, wegviel terwijl tegelijkertijd ‘zijn’ Continental Bank in zeer woelig financieel vaarwater terecht kwam. Het werd de overgang naar een nieuw leven met als hoogtepunt de dag dat Annemie ons weer een gezin maakte.

Werkgewijs werd papa’s financiële expertise gewaardeerd bij een hele resem projecten: geen Vlaams proper water, geen Vlaamse mobiele telefonie, geen spoortunnel onder ’t Stad zonder ons vader (en een pak ander volk). Maar misschien hielp hij nog het liefst de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw-Waver en van Beveren, tegen de minnelijke vergoeding van een gebed. Want zijn geloof sterkte hem. Tot op de laatste dag.

En intussentijd verboomde de stam verder: eerst Kaat, dan Tobias en Pieter. En wat later ook nog Willem en Anna. Elk aan hun weg bouwend met het respect en de waarden die we van papa, mama en Annemie meekregen. Er kwam tijd om met familie en/of vrienden nog meer mooie momenten te delen, afgewisseld met het bestuderen van meerdere kranten en steeds met een aandachtig oor voor het gesproken dagblad en het theater dat de politiek soms heet te zijn.

Een zoete eetcultuur, een vleugje jazz van Tobias, een rijm of een cabaretiers-typetje, opera, eendjesbal, ook sport – waar kijken belangrijker is dan deelnemen – wisselden elkaar regelmatig af. Reizen, met de Greyhound door Amerika, Frankrijk, zelfs tot in Australië maar steeds graag terugkerend naar de warme thuis. Om gewoon gezellig samen te zijn. Eerst zonder maar de laatste jaren met Parkinson erbij. Tot op de laatste dag.

“Dag schoon volk, stel het wel. Speel en zing maar verder en ik… blijf lopen langs de strate…”

Broer Koen tijdens papa’s afscheidsdienst in de Sint-Walburgiskerk  icon-star-o

* 27 nov 1938 – † 17 dec 2024

Je was er gisteren nog.
Nu ben je weg. En toch.
Doe ik mijn ogen dicht,
dan zie ik je gezicht
en hoor ik hoe je praat.
Ik snap niet hoe dat gaat:
voor altijd weg van mij
en tegelijk dichtbij.

(Stijn De Paepe)

* 30 jul 1926 – † 26 jun 2024

“De herinnering is het mooiste toevluchtsoord”. Wie had een half jaar geleden kunnen denken dat onze nieuwjaarswens zo toepasselijk zou zijn? En hoe vat je in godsnaam herinneringen aan een leven van bijna een eeuw samen?

Tante Madeleine, tante Cristiane, tante Mia, tante Helga…, ik had en heb veel tantes. Er is er maar één voor wie ‘Tante’ tout court alles zegt.

Je hield van schoonheid en stijl. “Wees altijd netjes op je kleren, een vogel kent men aan z’n veren.” Niet alleen je kleren, maar alles was zo goed als altijd assorti: je opgeblonken schoenen, chique handtas, je juwelen, kapsel, make-up en mooi gelakte nagels. Steeds met een vleugje ‘L’air du temps’ van Nina Ricci en een gestreken luxezakdoekje van Kreier. Toen jullie een nieuwe auto kochten, volgde als vanzelfsprekend een nieuwe mantel, eentje die qua kleur paste bij het interieur.

Mode was je passie. Je hebt op den Buizemont naald en draad met de paplepel meegekregen en er je eigen draai aan gegeven, eerst met maatwerk in je stoffenwinkel in de Lessensestraat, later als zaakvoerster van Couture Sofie. Samen met Lingerie Stefanie en Mercerie Corona gaf je het lokaal modebeeld ongetwijfeld een beetje extra kleur. Klant was koning. Waar is de tijd dat we als kind een nieuw rokje mochten passen? Ik voel de spelden nog prikken als ik eraan terugdenk.

Geraardsbergen was je stad. Je voelde je er thuis. Ze verbond je in de eerste plaats met Nonkel, maar ook met mensen als je goeie vriendin Kristine, Marie-Louise – de retoucheuse uit je atelier, Thérèse & Maurice (De) Clercq, Flor & Cécile, Lievina & Willy, Agnes van de kaaswinkel, Polleke en Kris De Bou, den Deken, kapster Rita en later kapper Alain, manicure Josefa en later Dina, de buren in de Kattestraat, je poetshulp Wivine en later Yolande, en Brenda van Familiehulp.

Als ik aan jou denk, dan denk ik ook aan je glimlach en je positiviteit, je talent voor schrijven en je sierlijk schoonschrift, zonnekloppen op het strand van Middelkerke, Sergio Herman, een glaasje Crodino als aperitief, een boterham met kaas en confituur, lekkere pateekes vanbij Etienne of mattentaarten – enkel de enige échte vanbij Matthijs, jullie reisjes naar het Grand Hotel Garden Lido in Loano of het zonnige zuiden van Frankrijk met de TGV uit Lille, je voorliefde voor Oostenrijk en de mysterieuze Peter Albers uit Wenen, kruiswoordraadsels in de Libelle, cultuur en mode in De Standaard Magazine of Knack Weekend, je abonnement op Kerk & Leven-editie Geraardsbergen uiteraard, je interesse in elk van ons, je soms cryptische mailtjes, je koninklijke zwaai vanuit je rolstoel naar de medebewoners van het WZC, en Kleenex, heel veel Kleenex.

BRT/VRT/Eén verliest een van z’n oudste kijkers. Zeker de laatste jaren in De Gerstjens was de televisie je trouwste compagnon. Het weer met Frank of Sabine, het journaal met Martine zaliger, Ben in Blokken, Jeroen Meus, Frank & Simonneke, en je topfavoriet, De Kampioenen – herhaling of niet, Carmen en co kregen je aan het lachen. Waar is de tijd dat je, geïnspireerd door Hyacinth, de telefoon opnam met “Verhoeyen residence, lady of the house speaking”?

Vandaag sluiten wij een tijdperk af, eentje dat me erg dierbaar is. Tante, een eretitel om nooit te vergeten. Jij was de directe link naar mama en haar familie, al meer dan 38 jaar. We hebben veel gemeen. Je hebt me geleerd dat je ook zonder kinderen bijzonder veel kan betekenen in iemands leven. ‘Bedankt voor alles, kind’, zo sloot je ons dagelijks telefoontje af. ‘Graag gedaan’ was mijn antwoord. Vandaag wil ik jou bedanken, oprecht, voor alles.

Ik vertrouw erop dat het goed is. Samen met jouw Firmin terug in jullie geliefd Geraardsbergen.
De cirkel is rond. Nergens beter dan thuis.

Zaterdag 30 september: een stralende nazomerdag, een vrolijke bende Vandermeersch neven & nichten met aanhang, en een gezellige gastropub…

We genoten met z’n allen en voelden ons “koning(in)” bij Besjamel tijdens het weekend van de klant. Nonkel Bart kwam en zag dat het goed was.

Een dikke merci aan Jo & Sofie en het Besjamel team, ‘back to the roots’ wandelgids An, en onze sympathieke sponsors.

Wie organiseert de volgende editie 😉 ?

Je hebt ons allemaal een beetje in spanning gehouden, maar uiteindelijk kwam je op vrijdag 5 mei dan toch de wereld verkennen.

WELKOM, lieve Ophélie !

Wij zijn heel blij met een achternichtje zoals jij  icon-smile-o