Don’t grow old, just grow wings

18 jaar geleden werd in het zuiders Montpellier een boeleke geboren. Kaat en Tobias hadden een of andere kinderziekte, dus konden Pieter alleen buiten aan het ziekenhuisraam bezoeken… waar is de tijd ?! Vandaag mochten we met z’n allen gezellig brunchen in de Bergstraat om hem in de bloemetjes te zetten.

Dikke proficiat, Pieter. We zijn blij en trots om de kerel die je nu bent !

Vrolijk kerstfeest

De gastvrouw had helaas geen tijd voor een live pianoconcertje, maar gelukkig kreeg ze de afgelopen dagen wel voldoende stoelen verzameld en boden er zich spontaan een paar muzikanten aan. Fijn dat wij de Van Ael familie mochten verwelkomen en samen konden genieten van een gezellige namiddag, met dank aan alle cateraars en handen hulp tijdens en na het feest. Een uitgebreide fotoreportage is het niet geworden, maar hier toch een paar sfeerbeelden.

Warm welkom

Nu heel Vlaanderen in de ban is van de Warmste Week, voelt vandaag voor ons als de Warmste Dag. Welkom Koen & Tonya en Willem & Anna ! We zijn blij dat jullie in het land zijn  icon-heart 

Klik hier voor wat meer fotootjes.

Durven beginnen … kunnen loslaten

Lieve familie en vrienden,

M’n laatste werkdag van het jaar zit erop. Tijd om even afstand te nemen van de dagdagelijkse routine. Gisteravond de vakantie goed ingezet met een onverwacht leuk concertje in De Singel met ‘music composed by Lucas Robert Van Vlierberghe’. Waow, nog onder de indruk. Fantastisch om te zien hoe al die jonge mensen hun talent gebruiken om samen iets moois te creëren en de harten van hun publiek te raken. Goed begonnen, half gewonnen.

Vrijdagavond staat al een volgend uitje gepland. Dan hebben we een swingend jazzconcert van Tobias en zijn LUCA studiegenoten tegoed, een fijne pre-kerst-traktatie. Terwijl Jan aan het werk blijft, geniet ik tussen al die uitstapjes door van “het leven zoals het is” hier in huis: muziekje aan, sfeervolle kerstboomlichtjes en tussendoor m’n to-do lijstje afwerken. De postduif naar heinde en verre op pad sturen met onze nieuwjaarswensen, elke dag een extra stoel verzamelen ter voorbereiding van het Van Ael kerstfeest dat we last minute naar Hofstade haalden na de ongelukkige val van Tante Greet, en, last but not least, aftellen naar de komst van Koen & co nu vrijdag, op Willems 5de verjaardag. Het ontvangstcomité is er helemaal klaar voor  icon-smile-o . We houden ons in om hen niet te overdonderen maar kunnen een kleine attentie niet laten. Mooiste kerstcadeau ooit om hen allemaal eindelijk weer wat dichterbij ons te hebben nu ze Dubai inruilen voor de Jan Van Rijswijcklaan.

Terwijl onze Arabieren terugkeren, zwermt de jeugd uit. Kaat als architecte in Berlijn, Jeroom als market analyst in London en binnenkort Laurens een paar maand Erasmus-student in het Spaanse San Sebastian; de wereld is hun dorp en zo hebben wij alvast inspiratie voor een volgende citytrip.

Het jaar ligt zo goed als achter ons. In de eindejaarsoverzichten springen de aanslagen van 22 maart in Brussel, de Brexit en de onverwachte overwinning van Trump in Amerika boven de almaar kibbelende politici en andere nieuwsfeiten uit. Soms vragen we ons af waar het met de wereld naartoe gaat. We houden ons hart vast. Maar anderzijds beseffen we dat het leven voortgaat en we maar beter het beste kunnen maken van elke dag.

Bij ons was 2016 het jaar waarin Jan met een nieuw stalen ros op pad ging (ondertussen al meer dan 13.000 km op de teller), we voor het eerste live kennismaakten met Anna, ik fotograaf mocht spelen voor Felix z’n eerste communie, we gezellig op Vandermeerschkes weekend gingen in de Ardennen, de eerste zelfgebakken krokante pistolekes uit de nieuwe stoomoven kwamen, Kaat met verve afstudeerde, Tim & Sylvie gingen samenwonen, Tante in volle glorie haar 90ste verjaardag vierde, onze eerste fietsvakantie een onvergetelijk succes werd (mede dankzij de gastvrijheid van onze nieuwe vrienden op de fiets), Jeroom af en toe in Hofstade kwam logeren en uiteindelijk de sprong naar Londen waagde, we het leven door een nieuwe bril zagen, Bompa erin slaagde onze regenwaterpomp te reanimeren, Pieter z’n eerste cultuurproject voor de Leuvense jeugd op poten zette, we met de Swinnekes op schoolreis mochten door het Hageland, Tobias zich meer en meer vastbeet in de muziek, we in het Hoge Noorden op Fietsreparatiecursus trokken, Fiens blog ons elke week weer boeide, ik de ontmoeting met Sara kon schrappen van m’n bucketlist, en zoveel meer grote en kleine dingen.

We zijn dankbaar dat we “durven beginnen, willen geloven, leren ontdekken, mogen ervaren, laten gebeuren en kunnen loslaten”. We wensen jullie van harte een gezond en peaceful 2017.

Veerle & Jan

37 dagen

Zolang heeft ons experiment geduurd… Op 7 november vertrok een postpakje richting Mexico, op 14 december kregen we eindelijk een verlossend berichtje van Fien dat de duif haar belangrijke opdracht goed had volbracht (op een klein deukje in de doos na). Oeffffffff, geduld is een schone deugd. Blij dat er in het verre Tuxtla Gutierrez eentje heerlijk kan genieten van wat me-time met een Belgische lekkernij. Buen apetito  icon-moon-o 

Wie haar avonturen wil volgen, kan dat nog steeds op haar superfijne blog: https://fiennaarmexico.wordpress.com/

Sara…

… sloop het huis binnen, maar uiteindelijk viel de ontmoeting met haar reuze mee: een sympathieke dame die er helemaal niet oud uitzag  icon-smile-o . De vele berichtjes, attenties, kaartjes, bloemen en cadeautjes hebben me plezier gedaan. Een oprechte dankjulliewel voor het feestweekend, inclusief skype met Willem & Anna en een onverwacht bezoek van Kaat uit Berlijn  icon-heart 

Veerle (vanuit haar pop-up bloemenwinkel)

Vlijtige bakkersmeisjes

Wat is er leuker dan je kennis en ervaring te kunnen delen met een geïnteresseerd en gemotiveerd publiek? Josche en Sonia hadden al weken van tevoren hun plaatsje geboekt en het resultaat viel duidelijk in de smaak.

Dankzij hun bezoekje werd de herinnering aan onze heerlijke fietsvakantie en hun gastvrije ontvangst weer even heel reëel.

Binnenkort versgebakken broodjes in Landelijk & Gezellig Lommel ?!
Allen daarheen dus 😉 !

Ietsiepietsie fier

Het is zover.  We hebben ons eerste officiële lange-afstands-fiets-certificaat ontvangen – nieuwe decoratie voor boven ons bed 🙂

We halen zelfs de website van de VZW Grote Routepaden in hun Eregalerij van de Vlaanderen Fietsroute. Dit smaakt naar meer.  We beginnen al stilletjes te dromen van een andere route…  En om de volgende keer nog beter voorbereid op pad te gaan, wagen we ons eind deze maand alvast aan een “fietsreparatie” weekend in het hoge Noorden.

Alle kiekjes staan ondertussen in het fotoalbum en ons dagelijks verslag kun je nog steeds hier nalezen. Nogmaals hartelijk dank aan alle trouwe volgers en iedereen die ons onderweg met zoveel warme gastvrijheid welkom heette !  Mede dankzij jullie werd dit een belevenis om niet snel te vergeten.

 

Etappe zestien : van Dendermonde naar huis

dagafstand : 78.00 km – totale route afstand : 1044.00 km

De weergoden hebben speciaal voor ons laatste fietsdagje echt Vlaams hondenweer in petto. Helemaal ingepakt in onze Goretex fietskledij gaan we desalniettemin vol goeie moed op pad. We doen een stukje van de weg van gisteren in omgekeerde richting en in een ander seizoen, maar zo zijn we meteen een ervaring rijker. Op de Markt draait een verloren gelopen dj met zin voor humor een aangepast deuntje: I bless the rains down in Africa … Aan een stoplicht geraken we verzeild in een fanatieke fanclub van Greg Van Avermaet. Zijn gouden medaille wordt vandaag gevierd in Grembergen dat voor de gelegenheid is omgedoopt tot Gregbergen. De regen kan de supporters niet deren. Naast mijnheer en mevrouw is ook de hond vooraan in het fietsmandje feestelijk uitgedost voor de kampioen.

Eenmaal we terug op de LF route zitten, passeren we sporadisch een paar moedige joggers en mountainbikers. Wat verderop groet een wandelaar in korte broek met paraplu ons vriendelijk goeiemorgen schuilend onder een wilgenboom. De dijk slingert langs de Schelde. We nemen het veerpont in Baasrode en ontdekken bij aankomst dat de fietsroute eigenlijk tot het veer van Sint-Amands aan de andere oever voortliep. Als we wat later over kasseien en modderig grint ploeteren, begrijpen we waarom. Een persoonlijke touch aan de uitgestippelde route, moet kunnen 😉 . We arriveren al fietsend in Sint-Amands, het geboortedorp van Emile Verhaeren. In Branst onderbreken we onze tocht en rijden richting Bornem. Ilse, Tom, Charlotte, Louis en Camille verwachten ons voor de lunch en we gaan graag op hun uitnodiging in. We genieten samen van een heerlijk maal met zicht op hun prachtige tuin waar zelfs een konijn schuilt voor de regen.

Na de koffie klaart de hemel op en tegen half vier zitten we weer op de fiets voor de laatste eindspurt. Via Branst, Weert, het kasteel van Marnix van Sint-Aldegonde en de oevers van de Stille Waters gaat het tot het veerpont van Schelle Wintam.

Ondertussen heeft de kilometerteller de kaap van duizend bereikt. We worden er even stil van. Na het veer rijden we langs de oude steenbakkerijen in Niel door tot Boom. Omdat we de cirkel van de route helemaal rond willen maken, kiezen we daar om de LF te blijven volgen en Mechelen voorlopig rechts te laten liggen. Op een zomers terras vlak naast de dijk speelt een live band een jazzy deuntje. De avondzon straalt in onze rug.

Als we in de verte de witte spoorwegbrug van Duffel zien schitteren, beseffen we dat we ons doel hebben bereikt. Vandaar leidt de fietsostrade makkelijk tot in Hofstade waar we tegen zevenen aankomen. Home sweet home. Onze eerste fietsvakantie ooit was een schot in de roos.

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe vijftien : van Gent naar Dendermonde

dagafstand : 64.95 km – totale route afstand : 966.00 km

Victors kamer was een prima logeerplek en de nachtrust heeft deugd gedaan. De kleine Anna wil graag gewekt worden door haar dikke vriend Jan, maar kapoen Lucas is hem voor. Na een gezellig ontbijt met de hele bende maken we ons klaar voor een nieuwe fietsdag. De hemel trekt open en in de ochtendzon rijden we door de stilaan ontwakende stad. Op het terras van brasserie ’t Vosken aan het Sint-Baafsplein smaakt de eerste koffie overheerlijk.

We fietsen het centrum uit via de rechteroever en switchen al snel naar de linkeroever van de Schelde. Op onze route stroomafwaarts passeren we oa (de man van) Melle en Wetteren waar de kerktoren opvallend hoog boven de oever uitsteekt. Tussen het riet van de Scheldemeersen staan dotterbloemen en prijken grote tuilen gele lis. Wat verder een vervallen fabriek met zowaar een vliegtuig op het dak?

Rond de middag spotten we aan de overzet in Schellebelle twee enthousiast zwaaiende supporters, Freddy en Magda. We steken de Schelde over met het veer, fietsen samen naar Lede, krijgen een privé rondleiding van Freddy in de kerk en schuiven daarna de beentjes onder tafel voor een heerlijke huisgemaakte lunch met sla en tomaatjes uit eigen tuin.

Na de koffie zetten we onze tocht verder. Via de brug van Wichelen – toch maar niet via Rome, Freddy 😉 – geraken we weer op het juiste pad. Het zonnetje schijnt heerlijk en we hebben wind in de rug. We vliegen als het ware richting Dendermonde langs een schitterend stuk Zeeschelde. De schorren en polders tonen hier de wilde en pure natuur. Heeft dat met de getijdenwerking te maken?

Vermits de rit vlot gaat, besluiten we echt tot het eindpunt van de etappe te rijden alvorens onze B en B op te zoeken. Op de verkeersvrije markt van de stad van het Ros Beiaard pikken we nog een terrasje mee en onder een dreigende hemel komen we net op tijd aan bij Abalona waar een ruime pico bello kamer en dito badkamer voor ons klaarstaat.

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe veertien : van Damme naar Gent

dagafstand : 66.40 km – totale route afstand : 901.05 km

De rustige kamer in Sareptas Vlinderhuis was ideaal om weer op krachten te komen. We sliepen er als een roosje en gastvrouw Nicole verwent ons bij het ochtendgloren met een artisanaal ontbijt met allerlei lekkers. Na een gezellige babbel schrijven we nog iets in het gastenboek en dan zijn we vertrekkensklaar. De route loopt via het Brugse Ommeland. Dijken, knotwilgen en lange rijen populieren doorkruisen een plat land van akkers en weiden. Op de Brugse Vesten rijden we langs een paar originele stadspoorten.

In Moerbrugge wijken we even af van de route om richting Hertsberge te fietsen, waar we verwacht worden voor de lunch. Tom, Saskia en Cas hebben vanmorgen vroeg afscheid genomen van Fien die voor een jaar met AFS bij een gastgezin in Mexico zal wonen en wij voelen ons vereerd dat we deze voor hen speciale dag samen kunnen delen. Via de flight tracker weten we perfect waar Fien zich bevindt, de wonderen der moderne technologie. Als wij in de namiddag vertrekken, hangt ze na een tussenstop in Madrid ergens boven de oceaan.

Na Hertsberge pikken we ter hoogte van Beernem de draad van de LF opnieuw op. Daarmee zijn we in het Meetjesland, een van de officieel erkende Vlaamse regionale landschappen. De donkere wolken zitten ons op de hielen, maar we houden het op een paar druppels na zo goed als droog.

Tegen zessen fietsen we de stad Gent binnen. Duidelijk druk verkeer op de fietspaden hier. Een teller meldt ons dat we vandaag fietser drieduizend acht honderd één en dertig zijn, interessant om weten, nietwaar. Na het Sint-Pietersstation vinden we makkelijk de weg naar Schoonmeersen waar we vanavond slapen bij Wim en Liesbeth en de kids Victor, Lucas, Anna en Eva.

Het is even wennen aan al het leven in huis, maar we spelen enthousiast spelletjes, er worden trots kamers getoond, mooie tekeningen gemaakt en coole dansjes opgevoerd. Victor staat z’n stapelbed af en dus klim ik het laddertje op richting dromenland onder het kleurrijke dekbed van Nemo. Een roze prinses houdt Jan warm.

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe dertien : van Nieuwpoort naar Damme

dagafstand : 78.60 km – totale route afstand : 834.65 km

Op voor Jan een kleine botsing met de zolderbalk na (Anns talrijke waarschuwingen ten spijt), staan we fris en monter op. Onze gastvrouw is jammer genoeg al vertrokken naar het werk, maar Noël neemt met verve de honneurs waar. Het uitgebreid ontbijt lacht ons toe als we aan tafel schuiven. Alles kraakvers, zelfs huisgemaakte granola waarvan ik het receptje meekrijg. Dat ga ik thuis ook eens proberen.

Rond tien uur zoeken we de LF weer op, vandaag op min of meer bekend terrein. We groeten Albert I en rijden de stad uit langs de vaart Plassendale-Nieuwpoort. Alweer een schitterende zomerdag al voelen we letterlijk de wind opsteken en dit keer is dat pal op kop. Terwijl de wind doorgaans uit het zuidwesten waait, is ie vandaag -speciaal voor ons?- gedraaid naar het noordoosten. We steken een tandje bij en trappen langs oa de Slijpe-, Leffinge- en Gistelbrug richting Oostende. Vanuit de polders zien we de hoogbouw appartementen in de verte. Na Plassendale wijken we even van de route af naar Bredene waar we bij Bart en Els verwacht worden voor een lichte lunch. Bomma en Bompa zijn er ook en zelfs Laurens en Jeroom maken het gezelschap compleet.

Alles staat of valt met een strakke planning en dus stappen we om vijftien uur weer op de fiets want de route gaat vandaag tot Damme. We blijven vechten met de wind en genieten van het landschap dat zich uitstrekt tussen De Haan, Uitkerke -een schitterend stuk polders van Natuurpunt- en Damme. We maken tijd om kunstig te genieten bij Arte Latte in het lieflijk Lissewege. Het witte dorp schittert onder de blauwe hemel en de beelden die her en der verspreid staan, geven het dorp een extra kleurrijke touch.

Na de koffiepauze is het nog maar een klein duwke tot aan het boekendorp. Sareptas Vlinderhuis is ons doel. Vriendin op de fiets Nicole verwelkomt ons hartelijk in haar ouderlijk huis. Ooit leefde ze hier met haar ouders en veertien broers en zussen, stel je voor. Vandaag is het heerlijk rustig in haar prachtige tuin vol zomerse bloemen. We eten samen buiten in de avondzon een lekker maal met groenten van eigen kweek. Delicieus !

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe twaalf : van Westvleteren naar Nieuwpoort

dagafstand : 77.60 km – totale route afstand : 756.05 km

Bij het ochtendgloren nooit gedacht dat dit een dag vol verrassingen zou worden. De heerlijke geur van verse koffie verspreidt zich over de privé verdieping die Krista en Filip voor hun gasten hebben ingericht, en bevestigt wat we al vermoedden, een lekker en uitgebreid ontbijt aan een mooi gedekte tafel met verse melk uit eigen huis.

Verrassing nummer één : de veearts is onderweg want er zou elk moment een kalfje geboren kunnen worden. Van goeie timing gesproken ! Samen met Odile kunnen we alles vanop de eerste rij volgen. Gelukkig hebben we al een boke binnen en verloopt de keizersnede volgens plan. De moeder koe geeft geen kick en voor we het beseffen, ligt het kalfje (vijf en vijftig kg !) in het stro, te wachten op de eerste melk. Wondermooi. Met een beetje vertraging en nadat Filip volgens de instructies van Krista de obligate fotosessie voor het gastenboek ter harte neemt, zetten we koers naar Diksmuide.

Het weer is zalig zomers. We fietsen door de vlakke polders. De wind valt gelukkig mee en onderweg wisselt de geur van versgemaaid gras af met die van bemeste akkers. De landbouwers zijn erg actief. We moeten regelmatig wijken voor passerende tractoren. Le plat pays qui est le mien… Van ver in de velden zien we de monumentale Ijzertoren verrijzen. AVV-VVK, waar is de tijd dat neef Peter voor ophef zorgde toen hij dat van De Standaard voorpagina schrapte? Als ik aan de Ijzertoren een foto wil maken, duikt Joke plots op. Tiens, zijn jullie hier ook? Wat een toeval ! Maar wat later blijkt het om een complot te gaan (hoewel Jan dat blijft ontkennen) en zitten we samen met papa en Annemie en Joke en Filip aan een meergangen zomerse picknick, inclusief Italiaanse rode wijn, speciaal voor Jan gekozen. Wat een leuke verrassing en wat een pure verwennerij. Dikke merci aan jullie allemaal ! Zo hebben ze met hun eigen ogen kunnen zien dat we onze fietsjes niet op een vrachtwagen hebben gezet maar elke kilometer trappen zoals het hoort ;-).

Na een langere (maar gezellige) lunchpauze dan voorzien, rijden we met vernieuwde energie van Diksmuide naar Veurne. Door lokale wegenwerken moeten we een ommetje maken. Veurne lijkt verder weg dan we hadden ingeschat, maar uiteindelijk bereiken we de markt en vinden een plaatsje op een terras. Tijd voor koffie. “Mooi, het leven is mooi…” in de stad waar Will is geboren. De weg van Veurne naar Nieuwpoort gaat over bekend terrein. We passeren de oude luchtmachtbasis in Koksijde, hotelschool Ter Duinen, de hoge Blekker, en fietsen via de Doornpanne naar Oostduinkerke om te eindigen aan de vaargeul in Nieuwpoort.Vandaar is het nog slechts een klein eindje naar de B en B van Ann en Noël. De poort staat open, we worden verwacht.

Verrassing nummer drie: als Jan z’n batterij wil bijladen, geeft z’n lader de geest. Oh neen… Maar verrassing nummer vier: Noël heeft een vriend met een fietsenwinkel en springt meteen met Jan in de auto op zoek naar een oplossing. Terwijl ik van Ann de wasmachine mag volstoppen, komen de twee heren wat later met een big smile binnen. We halen allemaal opgelucht adem. Na een frisse douche fietsen we naar Nieuwpoort stad waar we een verrukkelijke pasta eten in een betere Italiaan, mét een goed glas Siciliaans rood.

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe elf : van Wervik naar Westvleteren

dagafstand : 73.50 km – totale route afstand : 678.45 km

Karoline verwent ons vanmorgen met een copieus ontbijt. We houden er zelfs nog een ruime picknick aan over. Door het open raam horen we in de verte de geitjes mekkeren en zien we de Galloway koeien gelukzalig grazen in hun wei. Het plaatje klopt compleet. Dit is een B en B met twee grote B’s, hier kan je alleen maar met het juiste been uit bed stappen. In de schuur twijfelt Jan even tussen z’n fiets en de Harley, maar de Ortlieb tassen blijken enkel op zijn eigen Santos te passen, dus het dilemma is snel opgelost :-).

We gaan op pad richting het Heuvelland. Aan een eerste kapelletje zien we een mevrouw al poetsend haar hemel verdienen. In Zandvoorde passeren we een eerste Brits oorlogskerkhof. Zo zullen we er vandaag nog tegenkomen want deze regio ademt de eerste wereldoorlog.

De route kronkelt langs akkers en weilanden naar Ieper. Net voor we de stad binnenfietsen, verspert plots een cameraploeg de weg. Wat verder komt een blaffende hond het erf uitgelopen. Jan speelt op veilig, geeft voor even zijn slow biking principe op en schakelt in enkele seconden naar stand vijf. Fifi staat erbij en kijkt ernaar, hij blijft keffend achter. De Menenpoort in Ieper blijft indrukwekkend, zeker als je er al trappend doorheen rijdt. Wat verder houden we halt voor een zomers terrasje.

Nadien volgt de klim van de Kemmel- en de Rode berg, na de Vlaamse Ardennen vinden we dit een piece of cake. Aan de voet van de enige kabellift in Vlaanderen wanen we ons heel eventjes in het decor van Eigen Kweek. Frank, Jos, Ria, Julita en Pepita zouden hier elk moment kunnen opduiken. In Westouter botsen we op de inspirerende spreuk van de dag. We voegen de daad bij het woord en zetten koers naar Poperinge langs aardappel-, suikerbiet- en maïsvelden. Het vlas heeft plaatsgemaakt voor ranke hopplanten.

Uiteindelijk arriveren we iets na vijf op de boerderij van Krista en Filip en hun hond Odile, onze vrienden op de fiets voor vannacht. We worden alweer hartelijk ontvangen. Terwijl Krista en Filip de koeien melken, zoeken wij een plek om iets te eten. Het eethuis vlakbij blijkt gesloten, maar gelukkig biedt het ontmoetingscentrum In de Vrede vlakbij dé wereldberoemde abdij voldoende spijs en vooral goddelijke drank. Schol !

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe tien : van Ruien naar Wervik

dagafstand : 64.20 km – totale route afstand : 604.95 km

Vanmorgen al iets na negen uur op de fiets, waar gaan we dat schrijven? De lucht is staalblauw, wel nog een beetje fris. We rijden vanop het Kwaremontplein terug naar de LF zes om via het sprookjesachtige Kluisbos voor een laatste keer in Oost-Vlaanderen naar beneden te zoeven. Zijn wij blij dat we de route niet in omgekeerde richting hebben gepland. Aan de overkant zien we tegenliggers puffen en zweten om de lange helling te overbruggen (op een paar uitzonderlijke lichtgewicht coureurs na uiteraard). Eens we beneden zijn, zien we de Schelde en in Avelgem arriveren we in de provincie West-Vlaanderen.

Jan voelt zich in zijn nopjes. We volgen de Schelde tot het kanaal Bossuit-Kortrijk. Aan een fietsknooppunt staan vier senioren hun opengevouwen fietskaart in alle richtingen te draaien op zoek naar de juiste route. We stoppen even en in vlot West-Vlaams kan Jan hen weer op pad zetten. Het fietspad langs het kanaal is heerlijk comfortabel, zou dat de verdienste zijn van Quickie of nog van z’n voorganger? Wij zijn er in elk geval blij mee. Onderweg wat industriële archeologie, een kanoclub, en in Kortrijk ook wat hedendaagse industrie met oa het imperium van Dumoulin – de bakstenen en dakpannen van Koramic. In de stad kruisen we de Leie die we de rest van de dag volgen tot in Wervik, gekend voor vlas en tabak.

We stoppen voor een terrasje in Menen en stellen vast dat we hier vlakbij de Franse grens vertoeven: goeiedag/bonjour is de standaard aanspreking. De bakker met authentiek perengebak van de streek is helaas gesloten, dus zetten we onze weg verder naar B en B Speghelhof.

We worden er meer dan hartelijk ontvangen door Karoline. Tijd voor een verfrissende douche en ook een beetje handwas, daarna een welkomstdrankje in de prachtige tuin inclusief een collectie neerhofdieren die hier een prima leven leiden. De nooit eerder geziene vossekoppen schapen zijn mijn absolute favoriet. Voor het diner zijn we achter de zessen welgekomen in Den Artiest in Geluwe en dat heeft meer dan gesmaakt.

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe negen : Schendelbeke naar Ruien

dagafstand : 32.90 km – totale route afstand : 540.75 km

Nu we ondertussen een week onderweg zijn, geraken we stilaan meer geroutineerd in het in- en uitladen/af- en aanhaken van de fietstassen. Volgens Jan gaat het met de inhoud ervan zoals met een doorsnee Tupperware-kast… na een paar dagen lijkt de orde stilaan plaats te maken voor wanorde, maar gelukkig is er altijd de packinglijst die ons (lees: mij) op het juiste pad houdt 😉

Met oa Ronse op de route, gaat het vandaag door het hart van de Vlaamse Ardennen. Deze streek ademt overal De Ronde en op een zondag geven de talrijke wielertoeristen bovendien extra kleur aan het groen nog steeds golvend decor. We passeren langs Brakel, het kleine vorstendom van Herman De Croo, dan Maarkedal en arriveren tegen de middag in Ronse waar we picknicken in de schaduw van Must. Daarna fietsen we naar de Markt om een terrasje te doen. We vinden Ronse een vrij ingeslapen stad, met veel leegstaande panden.

De tocht gaat langs een oude textielfabriek via een kilometerlange helling met een gemiddeld stijgingspercentage van acht komma vijf . Desalniettemin geraken we boven zonder een voet aan de grond te moeten zetten, wie had dat ooit gedacht?

Vermits we niet meer ver hoeven te fietsen, besluiten we nog een terrasje te doen in de Ronde van Vlaanderenstraat in Kluisbergen waar we worden herinnerd aan de overwinningen van alle helden die de tweehonderd en zestig km lange tocht succesvol hebben afgerond. De zon schijnt en we bollen nog een laatste eindje richting Kwaremont waar Véronique, onze vriendin op de fiets, ons verwelkomt.

Vandaag was het een relatieve rustdag met het laagste aantal dagkilometers. Maar daar zijn we niet rouwig om want het blijft tenslotte vakantie :-).

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe acht : van Halle naar Schendelbeke

dagafstand : 77.20 km – totale route afstand : 507.85 km

Waow, vanmorgen om negen uur dertig al op de fiets na een self-service ontbijt in ’t Vogelnestje. Ons record totnogtoe! Het is nog een beetje fris en bewolkt als we vertrekken, maar droog, dus dat stemt ons positief. Bovendien een fijne bergaf en een eerste kapelletje, we zien het zitten, hop naar de kaap van vijfhonderd km. Een ding is duidelijk, op dit stuk van het parcours is er nergens een simpele vlakke weg te bespeuren, het is ofwel bergop (oeioei) of bergaf (zalig zoevend).

Terwijl ik in een kleine buurtsupermarkt wat proviand insla voor onze picknick, geraakt Jan aan de babbel met twee Nederlandse dames uit Gouda. Zij doen ook de Vlaanderen fietsroute in omgekeerde richting. Hun navigatie is iets minder gesofisticeerd dan de onze en daarom zijn ze blij dat ze wat info kunnen uitwisselen.

Daarna laveren we tussen de marktkraampjes in Halle richting het kasteel van Gaasbeek. Aan de andere kant rijdt een coureur in CSC plunje, het gezicht komt me niet bekend voor, een teken dat ik na een week al helemaal in vakantiemodus ben?

Na een picknick in Leerbeek, rijden we verder langs weilanden met koeien, paarden en hier en daar een veulen, en akkers waarop duidelijk hard wordt gewerkt. De gezonde boerenlucht krijgen we er gratis bij. Kapelletjes duiken regelmatig op, een café is nergens te bespeuren.

We steken de grens van de provincie Oost-Vlaanderen over en komen langs dorpen als Vollezele, Waarbeke, Galmaarden, Onkerzele, Schendelbeke, Lierde en Deftinge middenin de streek waar mama geboren en getogen is, een beetje back to the roots.

Na vijftig km zien we gelukkig toch een café waar de kriek Mystic verrukkelijk smaakt. We overnachten vandaag in Het Leerhof in Parike, volgens ons een beetje vergane glorie – het lijkt z’n beste tijd gehad te hebben, maar de douche is heerlijk fris en er staat een bed. Na al die heuvelachtige kilometerkes zullen we ongetwijfeld goed slapen.

Vanavond eten we bij Sabine en Lode op een fiets-boogscheut hiervandaan. We worden er heerlijk verwend met zomerse gerechtjes en sla uit eigen tuin. De blatende schapen kijken toe hoe Jan de ketting smeert en zorgen voor de nodige hilariteit.

De volledige route vind je nog steeds hier terug.

Etappe zeven : Heverlee naar Halle

dagafstand : 57.92 km – totale route afstand : 430.65 km

Na de miezerige herfstdag van gisteren zijn we blij dat bij het ochtendgloren in de Bergstraat de zon schijnt. Terwijl Tobias nog in dromenland verkeert, is Pieter monter en fris naar de bakker gefietst en staat de ontbijttafel gedekt. Wat een luxe, zo’n verwennerij.

Voor we aan de route kunnen beginnen, moeten we eerst terug naar Heverlee. We hebben last van een kleine valse start als we de pijltjes van onze LF Zes in de verkeerde richting blijken te volgen, maar Heverleebos blijft machtig mooi en gelukkig ben ik wakker genoeg om de overigens heel accurate gids tijdig bij te sturen. We zijn in de Filosofenlaan, dus waarom zouden we ons zorgen maken om deze petit détour? Langs de Dijle fietsen we via Neerijse (lang vals plat – maar gelukkig een pauze in Brouwerij De Kroon) en Huldenberg tot Overijse. Daar botsen we op m’n aquaqym-vriendin Gilberte die met haar man Luc aan het wandelen is. Wat een toeval !

We lunchen op een terras om dan net na Hoeilaart het Zoniënwoud in te duiken. Hier zijn we echt in Gordel-gebied. We passeren in Sint-Genesius-Rode en Linkebeek om via een steile klim in Beersel aan te waaien bij Anneke, m’n ex-collega, en haar man Willy. We worden er hartelijk ontvangen en genieten samen van een drankje en een knabbeltje in hun prachtig groene tuin.

Het is al bijna zeven uur als we arriveren in ’t Vogelnestje, bij een nieuwe vriendin op de fiets, Anne. Haar ruime zolderkamer kijkt uit op een beschermd landschap tussen Brussel en Halle, een voorrecht om hier de zon te zien ondergaan.

De volledige route vind je nog steeds hier terug.