Klik hier voor alle andere fotos

Dankzij ons nachtje dortoir in Camping Bois du Couvent zijn onze spullen gelukkig terug droog. De zon schijnt buiten. Het is wel erg frisjes. Jan vraagt zich af waarom hij z’n handschoenen thuisliet.

Onze Nederlandse fietsvriend krijgt uiteindelijk een naam, Duurt. We wisselen email adressen uit en beloven elkaar foto’s te sturen. Hij nam er eentje toen wij arriveerden op de top van de Furka. Benieuwd om die te zien.

We laten La Chaux-de-Fonds achter ons. Deze stad is de derde grootste van la Suisse Romande, na Genève en Lausanne. Het is de geboorteplaats van architect Le Corbusier die hier tot z’n dertigste woonde en werkte vooraleer hij naar Parijs trok. Hij was de zoon van een horlogemaker blijkbaar. Lange tijd was dit een mondiaal centrum van de horloge industrie.

Nog een 150 km te gaan. Dat schept perspectief.

Valse start bij de eerste felle klim. Net wanneer ik onder een boom rijd, laat een vogel een cadeautje vallen, pats op m’n knie. Shit happens, maar een vakantiefietser laat zich daardoor niet uit z’n lood slaan.

Het landschap is helemaal veranderd. We rijden bergop en bergaf, kronkelend tussen de uitgestrekte weiden en de boerderijen in volle actie. BioSuisse is hier goed vertegenwoordigd. Koeien en kalfjes van diverse rassen, paarden, geiten en schapen, bijna allemaal met een bel aan hun nek. Hoe die daar niet horendol van worden?

Een kat jaagt op een veldmuis, een St-Bernard hond houdt een oogje op de kudde. In de lucht cirkelen opvallend veel roofvogels op zoek naar een prooi.

Op de Mont Soleil heet Auberge L’ Assesseur ons hartelijk welkom. Als ik met m’n koffie-bestelling naar het terras wil, opent een boer galant de deur “service de la montagne, madame”.

Daarna dapper verder, bijna de hele dag de wind fel op kop. De windmolens (een van de eerste die we op onze ronde tegenkomen trouwens) draaien op volle toeren en wij steken noodgedwongen een tandje bij.

De panorama’s zijn werkelijk prachtig, blauwe lucht, hier en daar een wolkje. Een wijde blik verruimt het denken. In gedachten gaan we even terug naar onze ronde van Nederland en de sympathieke vriendin op de fiets uit Hippolytushoef die zich oversliep voor het ontbijt.

Stenen muurtjes bakenen de grasgroene weides af. Een concert van koebellen dat de decibels van een beiaard regelmatig evenaart, wisselt af met stiltes. De geur van vers gekapt hout. Slalommen tussen de paardendrollen.

Tot slot een zalig lange afdaling tot in St-Ursanne. Als we de weg naar de voorziene camping vragen aan een mijnheer bij een fontein, blijkt die alleen voor vaste gasten open. Gelukkig is er een alternatief en de weg ernaartoe is plat. Als we ons daar wat later aan het installeren zijn, komt diezelfde mijnheer kijken of we de weg goed gevonden hebben. Ons kent ons, een kleine gemeenschap.

In het gezelschap van een klas pubers, wellicht op introductiedagen onder het toeziend oog van twee juffen, kunnen we comfortabel koken onder het overdekt terras. De home made spaghetti lukt perfect.

Klik hier voor alle andere fotos

De meteo voorspelt niet veel goeds voor vandaag. (Gietende) regen, een hele dag lang, en temperaturen rond 12 graden. De buurjongen van een jaar of 10 kijkt glimlachend vanuit opa’s mobilhome toe hoe die twee gekke Belgen hun tent afbreken – van binnen naar buiten, we worden steeds beter in die nieuwe methode.

De oranjerode afgedankte skilift cabines die her en der op het terrein verspreid staan om te picknicken, liggen er verlaten bij. Iedereen verkiest de keukent waar het al snel goed vol zit. Er wordt ontbeten, afgewassen, spelletjes gespeeld, boekjes gelezen en rond het stopcontact is er zelfs tijd voor een kwartiertje op de iPad, althans volgens de instructies van papa, maar als hij de klok uit het oog verliest, spelen de kids lustig verder.

Tegen 11 uur verzamelen we al onze moed bijeen. De 2 Duitse fietsvriendinnen bestuderen hun route voor de zoveelste keer op de kaart. Wij gaan er gewoon voor, ik weliswaar met natte voeten ondanks de droge sokken die ik daarnet aantrok.

Langs het Lac de Joux naar Le Pont en verder naar Vallorbe trappen we ons warm op een grint-met-veel-keien-pad in het bos dat opperste concentratie vraagt. Als we koffie willen drinken, kunnen we helaas niets vinden. Het stadje ligt er nat en een beetje triest bij. De kleurrijke vlagjes in de straten (Liberté et Patrie) kunnen de boel niet echt opvrolijken.

Terwijl ik inkopen doe, bekijkt Jan mogelijke alternatieven voor de dag. Na een extra stevige klim naar het station, beslissen we opnieuw een stuk met de trein te overbruggen in de hoop vanaf morgen dan het laatste eind écht te kunnen fietsen.

We sponsoren de SBB en reizen via 3 overstappen (Cossonay, Yverdon-les-Bains, Neuchâtel) naar La Chaux-de-Fonds. Altijd een belevenis op zich toch. We ontdekken dat er ook in dit land kleine stations zijn met enkel trappen en dat de ene fietswagon al wat beter doordacht is dan de andere. Na iets meer dan twee uur zijn we op onze bestemming.

Het blijft gieten. De camping ligt 2 km verderop, maar wel weer fiks bergop. De mijnheer aan het onthaal biedt spontaan zijn dortoir aan bij het zien van 2 verzopen waterkiekens. Oef. Basic, maar een dak boven ons hoofd en mét verwarming. Tijd om uit te pakken en alles te drogen te hangen.

Tiens, een oude bekende. Onze Nederlandse vriend, van wie we de naam nu nog steeds niet kennen, kampeert hardnekkig in z’n tentje op het grasveld. Hij heeft niet gefietst maar lekker lang geslapen. Morgen gaat hij via Frankrijk terug richting het noorden.

Wij schuiven onze voetjes onder tafel in restaurant L’Ecureuil vlakbij met rösti op het menu. Een song van Milow speelt op de achtergrond.

Jan installeert onze matjes en slaapzak op de houten vloer en na het bijwerken van de blog, gaat het licht snel uit. Het is hier muisstil en daar genieten we van.

Klik hier voor alle andere fotos

Onweer en zware windstoten zorgden voor een onderbroken nacht. Gelukkig hield ons MSR tentje stand. Rond 8 uur is het ergste voorbij, maar de regen blijft verder tikken. De duurste camping tot nog toe (40 CHF) biedt geen garantie op een wolkenloze hemel.

Onze Zwitserse buren laten het niet aan hun hart komen en beginnen de dag dapper met een frisse duik in het meer. De solofietser met piepklein tentje uit Basel is snel ingepakt en zet zijn Rhoneroute verder. Zijn plan is om de Middellandse Zee te bereiken voor midden september.

Maandagochtend, dus wij doen eerst inkopen in de Coop “pour toi et pour moi”. Een oudere dame met kleine schoothond geeft ons de raad voldoende energie in te slaan als ze mij de blauwe bessen ziet overgieten in ons voorraadpotje.

De tocht gaat relatief licht (?) omhoog. We rijden langs een middelbare school die zich klaarmaakt voor la rentrée volgende maandag. “La différence fait la beauté de ce monde” luidt een slogan op de muur. In Duitstalig Zwitserland zitten de leerlingen ondertussen al ijverig weer op de schoolbanken.

In Nyon lokt het terras van het sympathiek café Milo. De kok van dienst kampt met een klein technisch probleem. Zijn gasbidon is leeg net nu een aantal klanten wil proeven van de barbecue met Zwitsers vlees die op het bord wordt aangeprezen. Wij houden het op koffie met een lekker stuk quatre-quart van de dag.

Vervolgens naar het station. Het plan is vandaag de trein te nemen tot Le Brassus, kwestie van een aantal hoogtemeters te winnen nu de pittige Jura route op het programma staat. De dame van SBB helpt ons met de reisweg en de juiste tickets. Via Renens en Le Day rijden we zonder puffen of zweten een eind omhoog tot net voor Le Brassus. Wat een luxe, zelfs al heeft het iets van een processie van Echternach want tijdens onze trip komen een aantal plaatsnamen ons bekend voor.

Na de treinrit kunnen we nog droog fietsen over een mooi aangelegde houten steiger boven het moeras, maar net als we aan Camping à la Ferme arriveren, is er een enorme plensbui. De uitbater is niet thuis. Hij bevestigt aan de telefoon dat we ons alvast kunnen installeren. Het gaat er hier gemoedelijk aan toe. Geen vaste caravans voor een half jaar. Gewoon een echte natuurcamping met alleen tijdelijke gasten, veel families met (klein)kids die gratis gebruik kunnen maken van kano’s en pedalo’s op het meer en ander buitenspeelgoed op de oever. De Zwitserse oma en opa met uitgebreide kroost naast ons maken meteen een praatje en als we iets nodig zouden hebben, moeten we het hen simpelweg vragen.

We kunnen eten in het sympathiek keukentje en na een heerlijk warme douche is er tijd voor m’n boek “De 100 jarige man die door het raam kroop en verdween” (met dank aan Thérèse voor de tip).

Klik hier voor alle andere fotos

De setting was grappig, de nacht helaas een stuk minder. Het gezelschap dames gibberde tot flink na middernacht.

Toen wij rond 7 uur aan ons ochtendlijk rol-ritueel begonnen (slaapzak, matrasje, handdoek, hoofdkussen enz zo compact mogelijk), sliepen zij eindelijk als roosjes. Andere kampeerders hadden hun tent naast het meer al opgebroken en waren in alle vroegte vertrokken.

Wij breken vandaag ook ons ochtendrecord en zitten voor 9 uur in het zadel. Op de radio in het sanitair blok weerklinkt “only when you love her, you can let her go”. Janne rijdt in gedachten een eindje met ons mee.

We starten meteen goed. Op een quasi nuchtere maag moeten we een fikse lange bergop trotseren, 500 hoogtemeters. Een zondagse wielertoerist roept in het voorbijsteken ‘bravo’, een andere -in gele trui- merkt op ‘vous êtes fort chargés’. Ik preciseer dat het inderdaad om 40 kilo gaat en ik zie hem z’n wenkbrauwen fronsen 😉 .

Uiteindelijk is de klim het panorama weer meer dan waard. We fietsen Chexbres binnen dat er prat op gaat werelderfgoed te zijn als ‘Balcon de Léman’. Een vriendelijke wijnbouwer raadt een ontbijt aan bij Boulangerie Bidlingmeyer. We zijn blij dat we onze batterijtjes wat kunnen bijladen want onze mondvoorraad is beperkt en het is zondag.

We vullen de bidons met fris bergwater en zetten koers richting Lausanne langs schitterend gelegen kleine wijndorpjes.

Lausanne zelf ademt olympische sfeer uit met een opvallend olympisch museum en verwijzingen naar namen als Rogge, De Coubertin en Samaranch. De heren van het internationaal olympisch comité hebben een uitgelezen plekje gekozen voor hun kantoor. Een oud en modern gebouw zijn in een geslaagde architectuur aan elkaar gekoppeld en de glimp die ik opvang van hun park aan het meer ligt in dezelfde lijn.

Het gebouw van de IMD business school is dan weer veel saaier en zakelijker. Verder ligt in deze sportieve stad ook een groot luxueus opvallend groen (?) pand van de sigarettenfabrikant Philip Morris International. Langs Unil, de universiteit, fietsen we richting Morges.

In de parken en op de strandjes langs het water is veel volk. De openbare barbecues worden frequent gebruikt. De ene keer ruikt het heerlijk naar gebakken vlees of vis, de andere keer zijn ze nog in de zip-blokjes fase.

We hebben het zwaar en er is meer bergop dan ons lief is. De korte nacht en de hitte zullen er wel voor iets tussen zitten.

In Rolle besluiten we de camping op te zoeken. Het tentveld is vlak aan het meer. Er staat een stevige bries en het water ruist tegen de rotsen. Mensen zwemmen, stand-up peddelen, surfen en kite-surfen. In de verte passeert af en toe de overzetboot. Kortom, mooie setting voor een zomeravond.

Klik hier voor alle andere fotos

Pas rond kwart voor acht wakker. Allebei raar gedroomd, maar klaar voor een nieuwe vakantiedag en de beentjes weer tip top in orde. In tegenstelling tot die van onze buurvrouw uit Luzern die na haar fikse bergwandeling van gisteren amper kan stappen.

Na het ontbijt met lekkere verse brioche en de regionale abrikozenconfituur ga ik onze spulletjes afwassen. Een andere kampeerder maakt met plezier gebruik van de vaatwasmachine. Het Nederlands systeem easybe.eu claimt duurzaam en ecologisch te zijn, maar het is daarnaast natuurlijk gewoon pure luxe.

Onze tocht gaat vandaag eerst richting Fully waar in het groot een déviation staat aangekondigd. Ze zijn de gevaarlijke dijk van de Rhone aan het versterken. Jan zou overwegen het risico te nemen, maar gelukkig ben ik er om hem op het rechte pad te houden. Anderzijds, dat moet ik toegeven, is hij mijn dagelijkse snelheidsbegrenzer, want vooral net na ontbijt of lunch, durf ik anders wel eens teveel gas te geven. We zijn dus een perfect duo, ahum.

We laten de overvloedige fruitstreek stilaan achter ons. De Zwitsers hebben in elk geval meer dan 1 appeltje (en peertje) voor de dorst.

Na een aantal kilometer komen we in de buurt van Champoussin, maar de Volckaertjes zijn al vertrokken na hun bergvakantie in het appartement van Tante Frie. Het heeft geen zin om een ommetje te maken. En zelfs als ze er nog geweest waren, hadden we 2 keer nagedacht want het gaat blijkbaar om een klim van 1000 meter…

We belanden in St Maurice en omdat vriend Mauriceke net vandaag 70 wordt, drinken we een koffie en latte met kraakverse coeur de France op zijn gezondheid in dit gezellig stadje.

Na de lunch eerst wat industrie, een paar sportvliegtuigjes boven ons hoofd en een 8-tal paragliders die duidelijk genieten van het vrij cirkelen hoog in de felblauwe lucht. Een handbike aan serieus tempo kruist ons pad. Respect.

Als we in Villeneuve de boot willen nemen om een stukje op het lac Leman te varen, blijkt dat we die net gemist hebben. De volgende is pas 2 uur later en daarom beslissen we verder te fietsen, zelfs al is het een stuk langs een vrij drukke weg.

We passeren oa door het mondaine Montreux, bekend bij jazzliefhebbers. Ook een heel aantal superbeveiligde riante villa’s en het information center van Nestlé.

In Vevey bouwen ze een immens tijdelijk podium waardoor de route opnieuw wordt omgeleid.

Uiteindelijk vinden we een plekje op camping la pichette des 4 humeurs in Corseaux, aan de rand van het meer. Het is hier superdruk. De patron (met dikke sigaar) heeft geen haast en laat ons rustig ons tentje installeren. Hij spreekt van een ‘place tranquille’…

De setting is best grappig. Beetje camping Casablanca, weliswaar Zwitsers maar met sterk Franse slag. Als ik rond ons kijk, dan zie ik (vlakbij) caravans met vaste voortent, daarvoor partytent en klein afgebakend tuintje, duidelijk habitués; trekkers met een piepklein tentje waar de was buiten hangt; een Duits koppel in klassieke mobilhome; een dame die samen met haar huiskat in een grote tent logeert en de hele middag series bekijkt op haar pc; een oudere man wiens voortent vol kleine huishoudapparaten staat; en een gezelschap van 12 meisjes van een jaar of twintig, in diverse maten en gewichten, vaak met kleurrijke tattoos, maar in elk geval zonder complexen, die eerst gingen zwemmen in het meer (watertemperatuur 23 gr), daarna 2 grote slaaptenten hebben rechtgezet en nu gezellig tafelen onder hun partytent bij kaarslicht.

Laat ons hopen dat we hier vannacht een oog dicht kunnen doen want in de pizzeria vlakbij is er bovendien een soirée musicale…