Klik hier voor alle andere fotos

Het is flink afgekoeld, dus een extra fleece kwam middenin de nacht goed van pas. De baby van het Deens gezin kon precies de slaap niet vatten, voor de rest was het muisstil. Rond 7 uur worden we wakker door het gefluit van de vogels. Een warme douche en een makkelijk ontbijt aan de picknicktafel met zicht op het meer, en we zijn klaar voor een nieuwe fietsdag.

Bij het wegrijden uit de camping passeert een sliert Harley Davidsons op een gezapig tempo. Ze hebben geen haast en genieten van het landschap. Ons begin van de dag is iets pittiger. We concentreren ons op een zwaar gravelpad dat stevig op en neer gaat, toch wel zeker een uurtje. Geen tegenliggers of ander verkeer, alleen om de zoveel tijd een paar luid blaffende waakhonden die door de enorme echo in het dal telkens hun vrienden verderop lijken te verwittigen dat er 2 rare indringers op komst zijn.

Het is behoorlijk warm. Staalblauwe hemel met wat witte wolkjes. De zon schittert op het water al zijn er vandaag iets minder meren op onze tocht. Het is vooral bos nu, sparren waarvan de toppen soms tot de hemel reiken. Hier en daar afgewisseld met zilverberken. Ook vaak een stuk geveld bos. Iemand toevallig een kerstboompje nodig? De koelte van de bomen doet deugd als afwisseling voor de blakende zon op het asfalt.

Net als gisteren zijn de winkels dun gezaaid in deze regio. Gelukkig gidst OsmAnd ons feilloos naar een ICA nära. Wat zou een vakantiefietser doen zonder al die handige apps op de smartphone? Aan de buitenkant lijkt het een gewoon huis. Binnenin is het wel degelijk een winkel. Zelfs iets meer keuze dan gisteren. Ik ga voor een geïmproviseerde salade niçoise op Zweedse wijze.

Na een korte fruitstop aan de kerk van Villstad – waar de tijd letterlijk bleef stilstaan, is het nog 10 kilometer door het bos voor we aan de AirBnB van de Zwitserse Ursula en Zweedse Bosse arriveren. Ze hebben ons gezien en komen aan fietsen vanuit een buurhuis waar Ursula haar atelier heeft. Zij maakt carpets op bestelling, geweven met tweedehands stoffen. Haar man Bosse, gepensioneerd bioloog met bijzondere interesse in de 19e eeuwse Nederlandse schilderkunst, vertelt over het B&B huisje dat dateert uit 1790. Hij grapt dat Jan best z’n helm aanhoudt. Inderdaad, wat waren de mensen klein in die tijd. Hopelijk geen extra buil morgenochtend 😉

Na het avondeten maken we tijd voor een telefoontje naar Oostende en Antwerpen. Altijd fijn om de vertrouwde stemmen te horen en live bij te babbelen.

Klik hier voor alle andere fotos

1 september. Anna gaat vandaag naar het eerste leerjaar, Willem naar het vijfde. De Antwerpse Musica school is er helemaal klaar voor aan het filmpje te zien dat Koen doorstuurt. Alle kids zingen enthousiast mee op de vernieuwde speelplaats. De klassieke vriendinnen pikken na 2 maand de draad weer op. Sylvie zet Alizée voor het eerst samen met broer Matisse af bij de onthaalmoeder. En in Egenhoven begint Tom aan een nieuw avontuur. Hij gaf z’n job bij Unizo op om voltijds weer naar school te gaan en verpleging te studeren, een traject van 3 jaar. Respect!

Na een nachtje slapen beslissen wij om ons traject aan te passen. Thrive on change, niet alleen bij DXC, ook op congé. Na onze detour van gisteravond om de B&B te vinden, zitten we eigenlijk op de route richting binnenland. We laten Kattegattleden en het eindpunt Göteborg achter ons en zetten koers naar het oosten. Vaxjö wordt initieel het nieuwe doel, om daar in te pikken op de Sydostleden die onze lus rond maakt.

Onze gastheer vertrekt naar de golfclub, een Duitse medegast sorteert z’n afval en raadt ons aan “immer langsam zu fahren”. Hij vindt onze tocht wunderbar en kijkt vol bewondering naar onze riemaandrijving en de Duitse top technologie van Pinion – nicht elektrisch ?!

Jan heeft de route voorbereid aan de hand van Brouter en extra info over de Sverigeleden. Ik houd m’n hart vast omdat de eerste kennismaking langs een soort provinciale weg zonder fietspad loopt, maar ik moet toegeven dat de chauffeurs attent zijn en afstand houden. Jan dubbelcheckt en ziet dat die stukken eerder uitzondering dan regel zijn en zegt me dat een mens soms moet springen. Al snel merk ik dat het de sprong waard is. Wat een verschil in landschap. Het voelt meteen veel Zweedser aan.

Het pad is gevarieerd, een roofvogel zweeft indrukwekkend boven ons hoofd, de boerderijen zijn authentiek. De koeien liggen er relaxed bij – diverse maten en soorten, weinig zwart-wit, veel gebroken wit of schakeringen karamel van kleur. En ook de bloemen langs de weg krijgen zowaar wat diversere kleuren. We worden verrast door telkens een ander meer. De heide staat in bloei. De weg gaat veelvuldig op en neer. Soms is de afdaling voldoende als aanloop naar de volgende helling, maar af en toe lukt dat niet. Dan denk ik aan het advies van neef Stijn ‘blijven trappen’. Even alleen op de wereld, alles geven om vooruit te geraken, en uiteindelijk de opluchting als je boven komt.

In het centrum van Torestorp vertragen we voor een kleuterklas vol guitige wittekoppen die de straat oversteekt. De grappigste van de bende zwaait en roept hej, de rest volgt “hej, hej, hej…”. Het klinkt als muziek in de oren. Wij zwaaien met plezier terug.

Na een vijftigtal kilometer vinden we in Öxabäck de eerste en enige winkel van de dag, een mini superette annex pizzeria, maar gelukkig met alle basics.

Een paar hellingen verder vangen we een glimp op van het meer in Holsljunga waaraan onze camping voor vanavond ligt. Een vriendelijke mevrouw heet ons welkom. We komen op adem met koffie en thee. Daarna installeren we de tent. Naast ons staat de camper van een Deens gezin met 3 kleine kids. Terwijl mama gaat zwemmen met de jeugd, ligt papa languit op z’n buik een filmpje te kijken op z’n smartphone. Aan de andere kant komt een Duitser terug van een kanotocht.

We sluiten de dag af met Kottbullar op Jans wijze, Zweeds met een Vlaamse touch. Het smaakt.

Klik hier voor alle andere fotos

De laatste dag van de Belgische schoolvakantie, een zonnige zomerdag hier in Zweden. Lina doet vandaag rijexamen. Wij duimen mee!

Terwijl we aan de picknicktafel van de camping ontbijten, werken netwerkspecialisten van Alenet aan de versterking van de wifi. De 40 wifi access points zijn blijkbaar niet voldoende. Het lijkt ons geen sinecure om zo’n heel terrein te dekken in openlucht. Ze zullen er wellicht nog even zoet mee zijn.

De fietsroute voert ons langs een grote industriële site van Östra waar hout wordt verwerkt. De fabriek draait op volle toeren en een houtgeur komt ons tegemoet. In een kleine haven verderop is het druk op de camperplaats. Iedereen staat netjes zij aan zij en de mensen genieten zichtbaar van het zonnetje. Bij een aantal volkstuintjes zitten de tuiniers gezellig koffie te drinken aan een grote tafel middenin het groen.

Als we opnieuw vlakbij het water komen, fietsen we bijna binnen bij Vattenfall, een Zweedse leverancier van hernieuwbare energie. Al die pilonen die hoog boven ons hoofd knetteren, zijn best indrukwekkend, en op de parking wordt de energie meteen nuttig gebruikt door de elektrische auto’s aan de laadpalen.

We picknicken in de zon met panoramisch zicht op de Vendelsö Fjorden en spotten in de verte naast vogels een koppel dappere zwemmers. De zilte geur van de zee prikkelt onze neus.

In de namiddag stoppen we om inkopen te doen. Naast de ingang van ICA staat een mobiel covid vaccinatie busje. Er staan redelijk wat mensen in de rij. In de supermarkt koopt een oudere dame een pak Lotus speculoos. Geen wonder dat het aandeel op de beurs blijft stijgen als je ziet welk aanbod er ook hier in de rekken ligt.

We zetten koers naar de B&B die we vanmorgen via booking.com hebben gereserveerd toen bleek dat de 2 campings in deze buurt gesloten waren. Het kan écht niet ver meer zijn, maar wel nog een paar serieuze kuitenbijters. Yes, we made it! Finas Torpgård, blij dat we er zijn. Prachtig gelegen. Een wandelingetje tot aan het meer en dan tijd om te chillen. Oh ja, uit het thuisfront komt een bericht van Marianne dat Lina geslaagd is. Bravo!

Klik hier voor alle andere fotos

“We reizen om te leren” en wat hebben geleerd gisteravond? Altijd meteen de badges voor het sanitair checken alvorens de bagage van de fietsen te halen en ons te installeren.

De zon schijnt, de lucht is blauw. Het belooft een mooie dag te worden. Eerste taak vandaag: terug naar het Ocean Hotel om een refund te vragen. De dame aan de balie excuseert zich voor het ongemak en verzekert dat onze Visa gecrediteerd wordt. Dat hoofdstuk kunnen we afronden, op naar nieuw avontuur.

Terwijl Oscar in Engeland de laatste kilometers fietst van zijn tocht van zuid naar noord, 890 km op ruig terrein (jonge beentjes vergeleken met de onze), zien wij een richtingaanwijzer naar Göteborg, 175 km. Het geeft moed. De route loopt deels langs fietspad, deels langs een gewone weg. Een lang, wat saai stuk, vinden we, maar wel links de zee en rechts de velden, dus het decor blijft mooi. De meeste wilde bloemen in de berm zijn bijna aan het eind van hun Latijn. Alleen de gele en blauwe doen een extra inspanning, alsof ze een goeie portie chauvinisme in zich hebben. Ze zijn assorti met de Zweedse wimpels die strak vanuit het noordoosten wapperen.

Aan het haventje in Glommen houden we halt voor een koffie bij Bogö 58. We zijn wellicht de eerste klanten. De koffie staat klaar, de eigenares moet alleen nog op het knopje drukken en 5 minuten later worden we bediend op het piepklein terras. Ze vertelt dat ze net 65 is geworden en 30 jaar les heeft gegeven in Göteborg. Maar dit is haar little paradise, ver weg van de stadse drukte. Een paar meter verder vaart een vissersboot binnen.

Weer op de fiets kleurt Jan de route met een freestyle ommetje en zo passeren we toevallig langs Tobias väg. Omdat een picknickbank nergens te vinden is als wij honger krijgen, installeren we ons in de Helinox stoeltjes in de schaduw van een boom. Als we weer verder trappen, rijden er een aantal taxi’s voorbij met een speciaal bord op het dak. Het lijkt alsof ze worden ingezet voor schoolvervoer. De chauffeurs dragen een mondmasker, een zeldzaamheid hier.

We rijden door Apelviken, gekend als sanatorium voor tbc in het begin van de 20ste eeuw. Je voelt de sfeer tot op vandaag. Een aantal kilometer verder wijst een pijl de weg naar het naaktstrand “ladies only”. Benieuwd of er hier evenveel ophef zou zijn geweest als voor het vrouwen zwemuurtje in het Brussels bad.

In Getterön werken arbeiders aan de uitbreiding van Naturum, een reservaat voor natuurliefhebbers en vogelspotters. Gelukkig hebben ze voor Kattegattleden een omleiding voorzien. Een bord waarschuwt voor een steile helling.

Iets na vier arriveren we bij de camping. We mogen onze tent opzetten op een plek met elektriciteit zonder dat we ervoor moeten betalen, in de buurt van het servicehus, altijd makkelijk. We blijken de enige toevallige toeristen te zijn. De rest zijn habitués in (niet altijd even design) full option caravans, inclusief flat screen, microgolf, tierlantijntjes en gordijntjes. Ik oefen m’n huis-tuin-en-keuken Zweeds en krijg tot m’n grote vreugde de wasmachine en droogkast aan de praat. Geluk zit soms in een klein (of groot) wasje.

Klik hier voor alle andere fotos

Deze camping mag dan wel vlakbij de zee liggen, aan de andere kant loopt de autostrade. Als gemotoriseerde toerist zouden we zonder twijfel verder rijden, als fietstoerist leert een mens flexibel zijn. Gelukkig is het maar voor 1 nacht. Autootjes tellen in plaats van schaapjes, origineel maar niet echt verkwikkend. De douche met Abba muziek op de achtergrond verzacht het leed enigszins en vol goeie moed stappen we op de fiets.

Onze buren bikepackers, een jong koppel geneeskunde studenten uit Hannover dat op Erasmus kwam naar Leuven, hebben meer tijd nodig om alles minutieus op te rollen en hun fietsen rijklaar te maken. Het volume van hun bikepacking uitrusting heeft zo goed als geen reserve.

Halmstad ligt er rustig bij op zondagmorgen. In het Kattegatgymnasiet blijven de schoolbanken leeg. Een vrolijke kleuter test al zingend de echo uit in een voetgangerstunnel.

De route loopt langs diverse golfclubs waar het best druk is. Alleen de boeren ploegen verder, zondag of niet. Op zoek naar een bankje voor een pauze, ziet Jan een sympathieke gårdenbutik met een fijne tuin en allerlei lekkers op het menu. In de schaduw van de molen smaakt de salade met warm gerookte zalm en de quiche van boerenkool met feta overheerlijk. Een leuke ontdekking, zomaar onverwacht op ons pad.

De weergoden zijn ons vandaag wat beter gezind. Op een paar druppels in de vroege ochtend na, blijft het droog; bij momenten breekt de zon zelfs door. Het pad gaat zoals steeds behoorlijk op en neer.

Als we na een 50-tal kilometer op zoek gaan naar een camping, vangen we bot. De receptie van deze camping is op zondag alleen in de voormiddag open. Op naar een alternatief, 2 kilometer verder. Ook daar niemand aan de receptie, wel een telefoonnummer, maar geen antwoord. We doen een toertje en spreken een van de kampeerders aan. Die weet ons te vertellen dat je kan inchecken via de receptie van het Ocean Hotel wat verderop. Oef. Uiteindelijk toch een oplossing! We pakken alles uit en installeren onze tent op een plekje in de avondzon. Als ik een uur later de badge probeer aan het toiletgebouw blijkt die niet te werken… Helaas pindakaas. De wet van Murphy zeker? We bellen de receptie en er zou iemand komen, maar 2 uur en een paar extra telefoontjes later is er nog steeds niemand te zien. Gelukkig helpt een vriendelijke buurman ons uit de nood door ons 1 van zijn 2 actieve kaarten te lenen. Eind goed, al goed.

Of toch niet helemaal? Jan krijgt letterlijk en figuurlijk een koude douche als hij de kaart van de buurman in het sanitair blok gebruikt. Ook flexibiliteit heeft zo z’n grenzen. Een stevige vloek lucht op… Morgen een nieuwe dag, een nieuwe campingkans?