19 juni. Hipppperdepiep Hoeraaaa voor Bommi die vandaag 84 wordt en voor Mechteld & Jos die in Engeland hun 28ste huwelijksverjaardag vieren.

Wij zijn al voor 7 uur wakker en vermits het 35 graden zou worden, beginnen we meteen aan de dag. Het sanitair van de camping krijgt 4 sterren. Alles is modern en netjes, de douche heeft een krachtige warme straal. Het tentveld scoort minder. Het is eerder een zandvlakte dan een grasveld. 

Kort na vertrek spot Jan een hertje in het veld. Bovenop de hoge schouw van een oude fabriek piepen een paar ooievaarsjongen uit hun nest. De koelte van het bos doet deugd. Vandaag is de route volgens OsmAnd+ écht vlak. We volgen de Elbe Radweg. Alleen in Loitsche valt een “witte berg” op in het landschap. Chatgpt onthult het mysterie. Het is de lokale Kalimandscharo-halde, eigenlijk een kunstmatige ophoping van bergafval (schroot, zand, kalk) – soms kleuriger en lichter van boven, wat in het zonlicht wit kan lijken.

Niet veel winkels of horeca op onze tocht, maar gelukkig toch een terras bij La Porte waar de koffie met gedeelde Torte smaakt. Dit is duidelijk een populaire stopplaats voor fietsers. De Duitsers wagen zich om 11 uur al vlotjes aan een grote Flasche bier.

De Indianen camping laten we aan ons voorbij gaan. We eindigen de dag relatief vroeg op Family-Camp-Kellerwhiel. Inkopen hebben we bij gebrek aan winkel niet kunnen doen en onze voorraad is geslonken, dus we eten in het restaurant. Culinair geen hoogvlieger, laat ons het daarop houden. Bovendien blijkt in de pippowagens een gezelschap hardrock liefhebbers te zijn neergestreken. We wanen ons even op Graspop. Gelukkig gaat het volume rond 22 uur naar beneden. De koekoek is ook opgelucht en verrast ons met een kort concertje voor het slapengaan. Het is zwoel.

Klik hier voor alle andere fotos

Dit is ongetwijfeld onze fietsvakantie met het meest variabel weer. Terwijl we vorige week nog alle laagjes nodig hadden om ons warm te houden, is het vandaag hoogzomer. Al van ‘s ochtends vroeg nemen mensen een frisse duik in het zwembad. Wij wapenen ons tegen de zon en vervolgen de route. Onze kuiten krijgen gratis kriebelmassage van de grashalmen links en rechts, af en toe een venijnige prik van een brandnetel, goed voor de bloedcirculatie.

We combineren de reisweg van Kees met een paar eigen verzonnen fantasietjes. Zo passeren we langs Marienborn Gedenkstatte. Deze gedenkplaats bevindt zich op het terrein van de voormalige DDR-grensovergangsstelle (GÜSt) Marienborn aan de Autobahn A2 tussen Helmstedt en Marienborn. Tijdens de Duitse deling (1949–1990) was dit een van de grootste en belangrijkste grensovergangspunten tussen Oost- en West-Duitsland en leidde het tot veel verkeer, vooral tussen West-Duitsland en West-Berlijn.

In het Ohrdorf Back- & Cafe-hus houden we halt voor koffie. De dame is heel vriendelijk en vult als extra service onze bidons met koel water.

In de namiddag fietsen we terug op allerlei soorten ondergrond door velden met diverse gewassen, ook eentje met fotogenieke korenbloemen en klaprozen. Wat verderop een enorm veld vol zonnepanelen. Dat brengt waarschijnlijk meer op dan een maïsveld, zeker op een dag als vandaag. 

De site van het Technische Denkmal Ziegelei Hundisburg valt op. Het is een technisch erfgoedmuseum en een monument dat de geschiedenis van de baksteenproductie en industriële techniek levend houdt. 

Om de dag af te ronden gaan de laatste 10 kilometer met de wind in de rug langs een kanaal tot aan de Jersleber See. Inchecken in de camping en een plek in de schaduw uitzoeken. Aan het strand wat verderop lijkt het wel Oostende. Het water is 21 graden en er wordt gezwommen, geroeid en gesupt.

Bij Flying fish & meat staat een frisse salade op het menu en die laten we ons smaken.

Klik hier voor alle andere fotos

De receptie gaat pas open om 10 uur en daarom checken we uit via de automaat die zelfs Nederlands kent. Het gaat vlot. Badge insteken, dan de creditcard, en de borg voor de badge en het openstaand tegoed wordt teruggestort op onze bankrekening. Om 9u30 zitten we op de fiets. Omdat de eerstvolgende camping op 85 km ligt, nemen we een iets korter alternatief. Aan de autostrade zien we voor het eerst een richtingaanwijzer naar Berlijn. Mooi perspectief om de dag te starten.

Een stop bij Netto voor wat boodschappen en daarna via Salzgitter richting Wolfenbüttel. De industrie, het vrachtverkeer en de windmolens vallen op. Salzgitter blijkt een stad van meer dan 100.000 inwoners te zijn. Het is het derde grootste industriële centrum van Nedersaksen met belangrijke bedrijven in staalproductie, voertuigbouw, engineering en technologie, met oa Salzgitter AG, Volkswagen, Alstom Transport, Bosch, en MAN Truck & Bus.

Wolfenbüttel is dan weer eerder een plek van kunst en cultuur, met prachtige kleurrijke vakwerkhuizen. We drinken koffie met zicht op zo’n pareltje in appelblauwzeegroen. 

De weg leidt door de velden naar een bos dat ons in Räbke brengt, weliswaar niet zonder inspanning… Een helling van +9% over meer dan twee kilometer, kleine flashback naar de Furkapass. Gelukkig daarna een langere bergaf als beloning. In de verte horen we verschillende knallen. Waarschijnlijk een boer die de vogels uit z’n kersenbomen probeert te jagen. De kersen hangen rijkelijk te blozen, klaar om geplukt te worden. 

We installeren ons op het tentveld en maken kennis met 2 ervaren Nederlandse vakantiefietsers uit Groningen. Tijd om een beetje te bekomen en na te genieten van een droge (!) buitendag. Een verse uitstekende pizza op het terras bij Carpe Diem aan het openluchtzwembad vlakbij maakt het plaatje compleet. Laat de lokale dames ondertussen maar met de beentjes zwaaien tijdens een sessie aquagym. 

Het einde van het voetbal hebben we niet gehaald. Gelukkig lezen we in De Standaard dat Romelu Lukaku de meubelen heeft gered met 1-1. Op naar de volgende kans.

Met 7 graden was het een koude nacht. Als we rond 7 uur wakker worden, is er nog geen beweging bij de andere fietsers. Iedereen heeft tijd nodig om op dreef te geraken.

Volgens de campinguitbater zijn de heuvels vanaf hier verleden tijd tot Berlijn. Toegegeven, het landschap wordt opener naarmate de dag vordert, maar vlak? Er zitten nog een paar pittige stukken op de route.

Ook de ondergrond beïnvloedt fors onze rolweerstand. We voelen goed het verschil tussen vers gelegd asfalt, tegen trekkende betonplaten, en bospaden in small/medium/large formaat gravel. Om de haverklap zien we een waarschuwing voor Strassenschäden. Het is slalommen tussen de opgelapte putten. Wat absoluut ook een bonus is dit jaar zijn onze veel lichter lopende buitenbanden.

In Gronau schildert een man de houten balken van z’n vakwerkhuis zorgvuldig bij. Wij houden halt bij Eiscafé da Ros en laten ons verleiden door een wafel, niet Brussels, maar huisgemaakt Duits. Lekker! Er passeert een grote groep middelbare scholieren in feestkledij, de meisjes met hoge hakken, de jongens in pak, met wit hemd en das. Zouden ze hun afstuderen op die manier in de kijker zetten?

Op de middag wordt het zowaar (eindelijk) warm. Tijd voor t-shirt en korte broek. We fietsen verder door het bos waar een grote oplegger het pad blokkeert. Hij heeft net een  reeks dikke boomstammen opgeladen. We geraken er maar net langs.

Aan het Hofcafé van de universiteit van Hildesheim (vooral gekend voor opleidingen rond kunst en cultuur) wacht een rabarberschorle als verfrissing. Wat verderop botsen we op Schloss Derneburg dat als kunstmuseum is ingericht. Ik zie Antony Gormley op de affiche. Sinds kort geen onbekende meer. Deze zomer bezoek ik zijn tentoonstelling in KMSKA. 

De vriendelijke dame van Campingplatz Bergmühle wijst ons de weg naar een prima plekje met elektriciteit en drinkwater in de buurt. Voor het sanitair moeten we een houten bruggetje over naar het Schloss. Douchen met een badge, maar alles werkt. Duimen dat het droog blijft.

Klik hier voor alle andere fotos

De dag begint met een verzorgd ontbijt bij Hotel Dirks am Schloss. We hebben heerlijk geslapen. Op een beetje getoeter in de verte na door de WK match tussen Duitsland en Curaçao (7-1) was het werkelijk muisstil. Er zijn maar een paar andere hotelgasten. Het koude miezer weer zal er wellicht voor iets tussen zitten.

Tegen 10u30 zijn we vertrekkensklaar. Dat is laat, maar volgens Jan is de rit chill, we geraken er wel. In Emmerthal steken we de Weser over om hem daarna een heel eind te volgen. Als we Hamelen binnenfietsen, liggen de toeristenboten er werkloos bij. In het oude centrum is wat meer leven. Sommige vakwerkhuizen zijn echte pareltjes. De stad doet mee aan een project om mensen meer klimaatbewust te maken. 

Het beroemd Duits volksverhaal van de rattenvanger is nergens ver weg. Hij hielp de stad af van een rattenplaag door fluit te spelen, maar toen hij niet volgens afspraak werd betaald, kwam hij terug en lokte een heleboel kinderen mee. Waar is de tijd van de Nederlandse jeugdserie “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?” 

15 kilometer en een aantal pittige hellingen later arriveren wij bij Camping Rattenfängerplatz am Ith in Coppenbrügge. De uitbater is er niet, maar vaste gast Achim maakt ons wegwijs. De patron komt rond 17 uur. Als er iets zou zijn, moeten we vooral niet bellen, grapt hij.

We installeren ons op het tentveld. Er komt zowaar een streepje zon tevoorschijn. Uiteindelijk krijgen we het gezelschap van een doorwinterde Nederlandse vakantiefietser uit Eindhoven en 2 Belgen die “a l’improviste” van Gent naar Berlijn fietsen – aan 100 km per dag. Die ene zat wel Voltaren te smeren 🙂 Precies een beetje last van spierpijn. De andere had moeite met de chaos in zijn fietstassen want hij was het overzicht kwijt en vond de net gekochte bananen niet. Heel herkenbaar.

De overdekte picknicktafel is prima om zelf ons potje te koken: paprika met olijven, halloumi en rijst. Als dessert lekkere plukverse aardbeien van het kraampje uit het dorp.

Als we in ons tentje liggen, horen we op de achtergrond een Belgische voetbalcommentator… Blijkbaar spelen de Rode Duivels op het WK tegen Egypte. Geen idee of ze ook beeld hebben (en hopelijk een stevig data abonnement).