Klik hier voor alle andere fotos

“In het bos daar staat een huisje. ‘K keek eens door het vensterraam. Kwam een fietser aangekropen. Klopte aan de deur. Help mij, help mij uit de nood of de mug die prikt me rood, laat me in uw huisje klein. ‘K zal u dankbaar zijn.” Dankbaar zijn we voor het peperkoeken huisje waar we vannacht heerlijk hebben geslapen. Of het uiteindelijk tegen de muggen hielp, is een andere vraag… (de bulten op onze benen vermenigvuldigen zich zonder dat we erom vragen). Maar we hadden water en elektriciteit en zelfs wifi, en vooral een comfortabel bed en een lekker ontbijt met zelfgebakken zuurdesem brood.

3 september. Filip is jarig. Net op tijd aan gedacht want eigenlijk zijn we de tel van de dagen een beetje kwijt. Goed teken, even weg van de wereld, dat is wat vakantie hoort te zijn.

We fietsen voorbij Ursula’s atelier. Ze zwaait enthousiast vanuit de tuin waar ze een textielbad klaarmaakt. Afgaand op haar felblauwe handschoenen vermoed ik dat ze een verfdagje heeft gepland. Het is er ideaal weer voor. Bosse kwam daarnet vriendelijk dag zeggen voor hij met de auto vertrok.

En route. Eerst de stock bijvullen in Reftele. Het landschap glooit, bossen wisselen af met grote graslanden. In een wei stijgt een koppel kraanvogels sierlijk de lucht in. Waow, gewoon live, vlakbij. Een verkeersbord waarschuwt voor elanden, maar dat lijkt louter decor. Een gigantische zwerm kraaien. Zou het kunnen dat die hier grijs-zwart zijn?

Een Amerikaanse vintage cabrio slee cruiset langzaam door de bocht. De zwartharige John Travolta uit Grease is een knappe blonde Zweed geworden. Een eind verder is een dame op wandel met een rieten mand op haar rug, op zoek naar bessen in de berm.

We bollen vlot vandaag. Zou onze conditie erop verbeteren of hebben we gewoon geluk met het reliëf en de wind? Na een 30-tal kilometer rijden we als vanzelf op de gratis ferry in Bolmsö.

Na de picknick komt de bestemming van vandaag in zicht. Althans dat denken we, maar de plek die de gps ziet voor Bolmens camping blijkt niet de juiste te zijn. Slik. Knop omdraaien en weer verder. 14 km en een paar steile hellingen later arriveren we uiteindelijk op de camping. Wat een prachtige omgeving. Op het water zijn 2 kanotrekkers aan het vissen. Benieuwd of zij iets vangen voor hun avondmaal.

Klik hier voor alle andere fotos

Het is flink afgekoeld, dus een extra fleece kwam middenin de nacht goed van pas. De baby van het Deens gezin kon precies de slaap niet vatten, voor de rest was het muisstil. Rond 7 uur worden we wakker door het gefluit van de vogels. Een warme douche en een makkelijk ontbijt aan de picknicktafel met zicht op het meer, en we zijn klaar voor een nieuwe fietsdag.

Bij het wegrijden uit de camping passeert een sliert Harley Davidsons op een gezapig tempo. Ze hebben geen haast en genieten van het landschap. Ons begin van de dag is iets pittiger. We concentreren ons op een zwaar gravelpad dat stevig op en neer gaat, toch wel zeker een uurtje. Geen tegenliggers of ander verkeer, alleen om de zoveel tijd een paar luid blaffende waakhonden die door de enorme echo in het dal telkens hun vrienden verderop lijken te verwittigen dat er 2 rare indringers op komst zijn.

Het is behoorlijk warm. Staalblauwe hemel met wat witte wolkjes. De zon schittert op het water al zijn er vandaag iets minder meren op onze tocht. Het is vooral bos nu, sparren waarvan de toppen soms tot de hemel reiken. Hier en daar afgewisseld met zilverberken. Ook vaak een stuk geveld bos. Iemand toevallig een kerstboompje nodig? De koelte van de bomen doet deugd als afwisseling voor de blakende zon op het asfalt.

Net als gisteren zijn de winkels dun gezaaid in deze regio. Gelukkig gidst OsmAnd ons feilloos naar een ICA nära. Wat zou een vakantiefietser doen zonder al die handige apps op de smartphone? Aan de buitenkant lijkt het een gewoon huis. Binnenin is het wel degelijk een winkel. Zelfs iets meer keuze dan gisteren. Ik ga voor een geïmproviseerde salade niçoise op Zweedse wijze.

Na een korte fruitstop aan de kerk van Villstad – waar de tijd letterlijk bleef stilstaan, is het nog 10 kilometer door het bos voor we aan de AirBnB van de Zwitserse Ursula en Zweedse Bosse arriveren. Ze hebben ons gezien en komen aan fietsen vanuit een buurhuis waar Ursula haar atelier heeft. Zij maakt carpets op bestelling, geweven met tweedehands stoffen. Haar man Bosse, gepensioneerd bioloog met bijzondere interesse in de 19e eeuwse Nederlandse schilderkunst, vertelt over het B&B huisje dat dateert uit 1790. Hij grapt dat Jan best z’n helm aanhoudt. Inderdaad, wat waren de mensen klein in die tijd. Hopelijk geen extra buil morgenochtend 😉

Na het avondeten maken we tijd voor een telefoontje naar Oostende en Antwerpen. Altijd fijn om de vertrouwde stemmen te horen en live bij te babbelen.

Klik hier voor alle andere fotos

1 september. Anna gaat vandaag naar het eerste leerjaar, Willem naar het vijfde. De Antwerpse Musica school is er helemaal klaar voor aan het filmpje te zien dat Koen doorstuurt. Alle kids zingen enthousiast mee op de vernieuwde speelplaats. De klassieke vriendinnen pikken na 2 maand de draad weer op. Sylvie zet Alizée voor het eerst samen met broer Matisse af bij de onthaalmoeder. En in Egenhoven begint Tom aan een nieuw avontuur. Hij gaf z’n job bij Unizo op om voltijds weer naar school te gaan en verpleging te studeren, een traject van 3 jaar. Respect!

Na een nachtje slapen beslissen wij om ons traject aan te passen. Thrive on change, niet alleen bij DXC, ook op congé. Na onze detour van gisteravond om de B&B te vinden, zitten we eigenlijk op de route richting binnenland. We laten Kattegattleden en het eindpunt Göteborg achter ons en zetten koers naar het oosten. Vaxjö wordt initieel het nieuwe doel, om daar in te pikken op de Sydostleden die onze lus rond maakt.

Onze gastheer vertrekt naar de golfclub, een Duitse medegast sorteert z’n afval en raadt ons aan “immer langsam zu fahren”. Hij vindt onze tocht wunderbar en kijkt vol bewondering naar onze riemaandrijving en de Duitse top technologie van Pinion – nicht elektrisch ?!

Jan heeft de route voorbereid aan de hand van Brouter en extra info over de Sverigeleden. Ik houd m’n hart vast omdat de eerste kennismaking langs een soort provinciale weg zonder fietspad loopt, maar ik moet toegeven dat de chauffeurs attent zijn en afstand houden. Jan dubbelcheckt en ziet dat die stukken eerder uitzondering dan regel zijn en zegt me dat een mens soms moet springen. Al snel merk ik dat het de sprong waard is. Wat een verschil in landschap. Het voelt meteen veel Zweedser aan.

Het pad is gevarieerd, een roofvogel zweeft indrukwekkend boven ons hoofd, de boerderijen zijn authentiek. De koeien liggen er relaxed bij – diverse maten en soorten, weinig zwart-wit, veel gebroken wit of schakeringen karamel van kleur. En ook de bloemen langs de weg krijgen zowaar wat diversere kleuren. We worden verrast door telkens een ander meer. De heide staat in bloei. De weg gaat veelvuldig op en neer. Soms is de afdaling voldoende als aanloop naar de volgende helling, maar af en toe lukt dat niet. Dan denk ik aan het advies van neef Stijn ‘blijven trappen’. Even alleen op de wereld, alles geven om vooruit te geraken, en uiteindelijk de opluchting als je boven komt.

In het centrum van Torestorp vertragen we voor een kleuterklas vol guitige wittekoppen die de straat oversteekt. De grappigste van de bende zwaait en roept hej, de rest volgt “hej, hej, hej…”. Het klinkt als muziek in de oren. Wij zwaaien met plezier terug.

Na een vijftigtal kilometer vinden we in Öxabäck de eerste en enige winkel van de dag, een mini superette annex pizzeria, maar gelukkig met alle basics.

Een paar hellingen verder vangen we een glimp op van het meer in Holsljunga waaraan onze camping voor vanavond ligt. Een vriendelijke mevrouw heet ons welkom. We komen op adem met koffie en thee. Daarna installeren we de tent. Naast ons staat de camper van een Deens gezin met 3 kleine kids. Terwijl mama gaat zwemmen met de jeugd, ligt papa languit op z’n buik een filmpje te kijken op z’n smartphone. Aan de andere kant komt een Duitser terug van een kanotocht.

We sluiten de dag af met Kottbullar op Jans wijze, Zweeds met een Vlaamse touch. Het smaakt.

Klik hier voor alle andere fotos

De laatste dag van de Belgische schoolvakantie, een zonnige zomerdag hier in Zweden. Lina doet vandaag rijexamen. Wij duimen mee!

Terwijl we aan de picknicktafel van de camping ontbijten, werken netwerkspecialisten van Alenet aan de versterking van de wifi. De 40 wifi access points zijn blijkbaar niet voldoende. Het lijkt ons geen sinecure om zo’n heel terrein te dekken in openlucht. Ze zullen er wellicht nog even zoet mee zijn.

De fietsroute voert ons langs een grote industriële site van Östra waar hout wordt verwerkt. De fabriek draait op volle toeren en een houtgeur komt ons tegemoet. In een kleine haven verderop is het druk op de camperplaats. Iedereen staat netjes zij aan zij en de mensen genieten zichtbaar van het zonnetje. Bij een aantal volkstuintjes zitten de tuiniers gezellig koffie te drinken aan een grote tafel middenin het groen.

Als we opnieuw vlakbij het water komen, fietsen we bijna binnen bij Vattenfall, een Zweedse leverancier van hernieuwbare energie. Al die pilonen die hoog boven ons hoofd knetteren, zijn best indrukwekkend, en op de parking wordt de energie meteen nuttig gebruikt door de elektrische auto’s aan de laadpalen.

We picknicken in de zon met panoramisch zicht op de Vendelsö Fjorden en spotten in de verte naast vogels een koppel dappere zwemmers. De zilte geur van de zee prikkelt onze neus.

In de namiddag stoppen we om inkopen te doen. Naast de ingang van ICA staat een mobiel covid vaccinatie busje. Er staan redelijk wat mensen in de rij. In de supermarkt koopt een oudere dame een pak Lotus speculoos. Geen wonder dat het aandeel op de beurs blijft stijgen als je ziet welk aanbod er ook hier in de rekken ligt.

We zetten koers naar de B&B die we vanmorgen via booking.com hebben gereserveerd toen bleek dat de 2 campings in deze buurt gesloten waren. Het kan écht niet ver meer zijn, maar wel nog een paar serieuze kuitenbijters. Yes, we made it! Finas Torpgård, blij dat we er zijn. Prachtig gelegen. Een wandelingetje tot aan het meer en dan tijd om te chillen. Oh ja, uit het thuisfront komt een bericht van Marianne dat Lina geslaagd is. Bravo!

Klik hier voor alle andere fotos

“We reizen om te leren” en wat hebben geleerd gisteravond? Altijd meteen de badges voor het sanitair checken alvorens de bagage van de fietsen te halen en ons te installeren.

De zon schijnt, de lucht is blauw. Het belooft een mooie dag te worden. Eerste taak vandaag: terug naar het Ocean Hotel om een refund te vragen. De dame aan de balie excuseert zich voor het ongemak en verzekert dat onze Visa gecrediteerd wordt. Dat hoofdstuk kunnen we afronden, op naar nieuw avontuur.

Terwijl Oscar in Engeland de laatste kilometers fietst van zijn tocht van zuid naar noord, 890 km op ruig terrein (jonge beentjes vergeleken met de onze), zien wij een richtingaanwijzer naar Göteborg, 175 km. Het geeft moed. De route loopt deels langs fietspad, deels langs een gewone weg. Een lang, wat saai stuk, vinden we, maar wel links de zee en rechts de velden, dus het decor blijft mooi. De meeste wilde bloemen in de berm zijn bijna aan het eind van hun Latijn. Alleen de gele en blauwe doen een extra inspanning, alsof ze een goeie portie chauvinisme in zich hebben. Ze zijn assorti met de Zweedse wimpels die strak vanuit het noordoosten wapperen.

Aan het haventje in Glommen houden we halt voor een koffie bij Bogö 58. We zijn wellicht de eerste klanten. De koffie staat klaar, de eigenares moet alleen nog op het knopje drukken en 5 minuten later worden we bediend op het piepklein terras. Ze vertelt dat ze net 65 is geworden en 30 jaar les heeft gegeven in Göteborg. Maar dit is haar little paradise, ver weg van de stadse drukte. Een paar meter verder vaart een vissersboot binnen.

Weer op de fiets kleurt Jan de route met een freestyle ommetje en zo passeren we toevallig langs Tobias väg. Omdat een picknickbank nergens te vinden is als wij honger krijgen, installeren we ons in de Helinox stoeltjes in de schaduw van een boom. Als we weer verder trappen, rijden er een aantal taxi’s voorbij met een speciaal bord op het dak. Het lijkt alsof ze worden ingezet voor schoolvervoer. De chauffeurs dragen een mondmasker, een zeldzaamheid hier.

We rijden door Apelviken, gekend als sanatorium voor tbc in het begin van de 20ste eeuw. Je voelt de sfeer tot op vandaag. Een aantal kilometer verder wijst een pijl de weg naar het naaktstrand “ladies only”. Benieuwd of er hier evenveel ophef zou zijn geweest als voor het vrouwen zwemuurtje in het Brussels bad.

In Getterön werken arbeiders aan de uitbreiding van Naturum, een reservaat voor natuurliefhebbers en vogelspotters. Gelukkig hebben ze voor Kattegattleden een omleiding voorzien. Een bord waarschuwt voor een steile helling.

Iets na vier arriveren we bij de camping. We mogen onze tent opzetten op een plek met elektriciteit zonder dat we ervoor moeten betalen, in de buurt van het servicehus, altijd makkelijk. We blijken de enige toevallige toeristen te zijn. De rest zijn habitués in (niet altijd even design) full option caravans, inclusief flat screen, microgolf, tierlantijntjes en gordijntjes. Ik oefen m’n huis-tuin-en-keuken Zweeds en krijg tot m’n grote vreugde de wasmachine en droogkast aan de praat. Geluk zit soms in een klein (of groot) wasje.