8 augustus 1962 … 2022
Van harte proficiat met jullie diamanten jubileum, Bomma & Bompa.
We genoten met z’n allen van de zonovergoten gezellige dag in Bredene.
Op naar briljant !
Zoveel
bestaat bij
gratie van
iets anders
geen dingen
zonder licht
geen licht
zonder dingen
geen jij
zonder ik
geen ik
zonder jij
de dingen
zien is
het licht
zien
jezelf zijn
is er zijn
naast de
anderen
Uit ‘Meer dan ik’ van Kristin Verellen
Hippppperdepiep HOERAAAAAAA
De slechtst getimede Covid infectie ooit gooide roet in het eten waardoor we je feestje helaas moesten missen, maar onze wensen zijn er niet minder om: Lang Leve Bommi ! Love you x
Lieve familie & vrienden,
Als traditioneel begin december de kerstbrief van Nick & Helen uit Schotland in onze brievenbus valt, beseffen we dat het tijd is om ook hier het ritueel in ere te houden. Het is grappig om te lezen dat zij op hun beurt geïnspireerd werden door een kerstbrief van Mary & Bill uit Nieuw-Zeeland. Connected, dat is waar het om gaat, over alle grenzen heen. Nick schrijft dat Helen Mary kent van sinds ze 4 was en ‘although there have been gaps in meetings but when they meet, they always just seem to pick up as if they’d just been in touch yesterday’. Heel herkenbaar, ook in onze vriendschap, sinds ik 17 was en met Helen als au pair voor baby Yvonne een maand naar Schotland trok.
Het afgelopen jaar was op z’n minst bizar te noemen. Veel live contacten die vroeger vanzelfsprekend waren en, zonder er bij stil te staan, ons leven rijker maakten, werden noodgedwongen op een andere manier ingevuld.
Mijn job is nu 100% remote. DXC kiest wereldwijd voor ‘virtual first’, met Teams als trouwe bondgenoot. De dagelijkse fietstochtjes naar de Blarenberglaan zijn omgetoverd in wandelingen rond de kerktoren, ’s ochtends in alle vroegte op m’n eentje, ’s avonds in het gezelschap van Jan. 10000 stappen op de teller, dat is het streefdoel. Mens sana in corpore sano. Ik heb dit voorjaar nog nooit zoveel ooievaars gezien, dit najaar heel wat overtrekkende ganzen, zelfs eekhoorntjes of een vos kruisen regelmatig m’n pad. Ook schoolkinderen op de fiets die ijverig elkaars Latijnse woordjes opvragen, make my day.
Jan werkte naarstig verder aan de opdracht bij Partena, deels remote, deels op kantoor in Brussel, zodat hij z’n fiets toch af en toe van stal kon halen. De vrijgekomen pendeltijd werd nuttig besteed aan desem-bakken-zelfstudie en begin mei arriveerde (na 6 maanden leveringstermijn) eindelijk z’n Rofco bakoven. Sindsdien deelt bakker Jan z’n planning digitaal en pikken de buren die dat wensen, in het weekend al eens een graantje mee.
Om de dagelijkse routines te doorbreken, besloten we deze zomer 4 weken vrij te nemen. Wat een luxe. De covid-situatie noopte ons last minute onze oorspronkelijke bestemming te wijzigen, maar we genoten met volle teugen van een fietskampeervakantie in het zuiden van Zweden, letterlijk en figuurlijk een verademing. Het ommetje op de terugweg via Assen, was een ideale afsluiter. Na zoveel tijd konden we heerlijk bijpraten met Mechteld & Jos en student Tom. Bram was op kot in Den Haag gebleven. Die middag was er een of andere belangrijke formule 1 wedstrijd met Max Verstappen in de hoofdrol. De passie waarmee Tom aan tafel sprak over de prestaties van Max, doet me nu nog steeds glimlachen telkens ik iets over Max en zijn rivaal Hamilton in het nieuws hoor.
2021 is het jaar waarin Jeroom & Marina trouwden in het Brusselse stadhuis. Zij verschenen koninklijk op het balkon en wij zwaaiden -een beetje verkleumd- vanop een zo goed als verlaten Grote Markt. Nadat Marina een job vond bij Daikin, ruilden ze hun appartement in de hoofdstad voor het oude vertrouwde zeetje.
Tim & Sylvie werden allebei 30 en zij verwelkomden Alizée, een zusje voor broer Matisse, die sinds de herfstvakantie flink naar school gaat. Laurens & Javiera maakten met hun zelf omgebouwde camper vanpalnorte in september een trip naar de Lofoten. Dankzij Instagram was het bij momenten alsof we een stukje mee op reis gingen. Werkelijk schitterende beelden, wat een natuur, wat een rust.
Bij Koen & Tonya zette Anna enthousiast de stap naar het eerste leerjaar. Ik zag haar onlangs oefenen op www.bingel.be. Ze logt in als een echte professional met een eigen geheim paswoord en sprokkelt punten dmv allerlei opdrachten waarmee ze vervolgens haar avatar kan pimpen met accessoires. Broer Willem zit in de vijfde klas en leert sinds kort Frans. De interesse voor National Geographic is wat getemperd. Voetbal is nu z’n grote passie, zowel actief als passief. Waar is de tijd dat ze uit Dubai in Antwerpen arriveerden, ondertussen bijna dag op dag, 5 jaar geleden. Door corona hebben we hen veel minder gezien, maar de verjaardag van Anna vierden we op een zonnige winterdag met een pakje in het park en in augustus genoten we met z’n allen van een gezellige dag in Hofstade & Planckendael.
De jongvolwassen generatie uit Kessel-Lo woont ondertussen allemaal in Brussel, de place to be om te genieten van kunst & cultuur en tof co-housing gezelschap. Kaat voltooide succesvol haar stage als architect. Ze pendelt over en weer naar Gent waar ze binnen het architectenbureau steeds meer haar eigen projecten beheert. Tobias haalde z’n master jazz aan het conservatorium in Antwerpen en volgt nu een aggregatiejaar aan de Erasmus hogeschool in Brussel. Hij combineert diverse muzikale projecten met een deeltijdse opdracht in de muziekschool van Knokke-Heist, makkelijk bereikbaar per trein, al heeft hij sinds kort ook een rijbewijs op zak. Pieter zit volop in de eindfase van z’n master culturele studies aan de KU Leuven. De radio-ervaring die hij als jobstudent bij StuBru opdeed, vulde hij aan met een stage van 6 weken op de cultuurredactie van De Standaard, weer iets helemaal anders. Het offline muziektijdschrift Not So Difficult zorgde daarnaast af en toe voor spannende deadlines en korte nachten. Het leven van een eindredacteur.
Ook al was het wat meer vanop afstand, het blijft fijn om te zien hoe iedereen zijn weg gaat, elk op zijn manier en tempo.
Uitgebreide ontvangsten thuis zaten er niet in, maar we genoten van alternatieven allerhande: fietstochten of wandelingen zoals met Anne in de Hobokense polder, met Ilse & Tom in Bornem, met Jan in Zammelen (en de uitgebreide koffie bij Margriet achteraf), met Kaat in het Mechels Broek, met Christel, Nadia en Frieda in Betekom, met collega Halinka en haar hond Buddy in Schoonaarde, met Mieke in Heverleebos, en de Urban City Walk in Mechelen. Een picknick in het Vrijbroekpark met collega’s.
Een tuin baby-bezoekje bij Alizée. De paaseizoektocht van Anna en Willem. De trouwe hulp van Greta op woensdag. Dagelijkse telefoontjes aan Tante & Nonkel. De fijne remote samenwerking met teamgenote Peggy. Een drink op het terras bij de overburen. Het zomers lunchbezoek aan Marie-Jeanne na haar heupoperatie. Een gezellig samenzijn met de Rivieres in de tuin bij Bart & Els in Bredene.
Verrassingsbezoekjes voor mijn verjaardag. Een woensdagbezoekje aan papa en Annemie in de Koekenstad. Zelfs het poetsweekend met Joke in Koksijde met verwen-verblijf in de Annaweg, was een feest. Ons huis kreeg een kleine upgrade door de installatie van zonnescreens en airco. Colora adviseerde en inspireerde voor schilderwerken in de logeerkamer. Als we in de toekomst steeds moeten thuiswerken, kunnen we het onszelf maar beter comfortabel maken.
We kijken dankbaar achterom en vooral hoopvol vooruit.
“May the sun shine on you”, elke dag van het nieuwe jaar 😊
Veerle & Jan
Klik hier voor alle andere fotos
10 september, onze 18de fietsdag op rij. Rond 7 uur heeft Jan lang genoeg op z’n matje gelegen en z’n rug geeft aan dat het tijd is om op te staan. Het was vannacht 13 graden, het blijft stabiel. Fingers crossed. Camping Nybostrand ontwaakt. Een vroege vogel steekt een was in. Aan de caravan achter ons is het tijd voor de grote schoonmaak. Mijnheer vouwt de tafels op, maakt de buitenmat schoon en hangt ze te drogen terwijl mevrouw een praatje maakt met de buren. De twee maltezer hondjes lopen wat in de weg en smeken om aandacht. Een Duitse vakantiefietser verzamelt al zijn materiaal. Het komt niet op een kilogram.
Na het uitchecken gaan we op pad, eerst richting Ystad, de provinciehoofdstad en ook de stad van de misdaadserie Wallander. Na het centrum fietsen we een heerlijk stuk op een bospad langs de zee. Twee vriendinnen zijn op wandel, een grijzende man filosofeert op een bankje, iemand laat z’n hond uit, een jong koppel ontbijt aan een vouwtafeltje met zicht op zee, en aan een van de houten pontons wagen twee dames zich in het water. We rijden langs statige houten villa’s en kleurrijke mini strandhuisjes die dicht op elkaar gepakt in de duinen staan. Zou dit het Knokke van Zweden zijn?
Een mama met twee dochtertjes in een stoere bakfiets kruist ons pad. Ze draagt geen helm maar wel een Hövding, een soort nekband die bij een val als airbag zou fungeren. Aan de andere kant van de weg schildert een man op een hoge ladder de dakrand bij. Aan z’n houten huis hangen 2 vlaggen, eentje in blauw-geel en eentje in rood-geel, de kleuren van Skåne. Een trotse Zweed.
De weg is grotendeels vlak vandaag en hoewel de zwakke tot matige wind in alle richtingen draait, lijkt hij nu zelfs even in onze rug te zitten. Het kan dan toch? Op de kalme zee zet een zeiljacht z’n spinaker bol in een poging wat snelheid te maken.
Hoera, Jan ziet op de app een plek voor koffie. Maar is het hier wel gezellig? We gokken op een tweede kans en ja hoor, deze keer hebben we goed gegokt. In Bongska Huset aan Mossbystrand ziet alles er even lekker uit. Tijd voor een break in de tuin met zicht op de kleine haven. We laten ons verleiden tot het huisgemaakt zuurdesembrood voor de picknick straks. Daar krijgen we absoluut geen spijt van.
Het geeft ons vleugels en niet veel later fietsen we langs het meest zuidelijke punt van Zweden. Op zee zien we het zeiljacht van vanmorgen. Een Zweed spreekt ons spontaan aan en geeft uitgebreid tekst en uitleg. Toeristisch hier, de eerste keer dat we dat gevoel krijgen.
Rond 4 uur maken we onze lus rond. Jobstudent August is vervangen door Bertil, maar we kennen het terrein. De Volvo staat veilig en wel waar we hem hadden achtergelaten, de wielen hoog in het gras en gratis uitbundig gedoopt door de zeemeeuwen. Amper 10 minuten nadat Jan de auto verzet, gaat de vaste campingbewoner met de grasmaaier aan de slag. Van efficiëntie gesproken!
10 september, “ons dagje”. 24 jaar geleden maakten we via Anders Reizen samen een groeps-wandelreis door de Haute-Provence. Toen sliepen we op hotel en werd onze bagage vervoerd. Zoveel jaar later kiezen we voor back to basics. Samen sterk, elke dag opnieuw. Een fietsvakantie is zoveel meer dan alleen maar fietsen.
De lus is rond, de tocht zit erop. Mijn nieuwe Santos doorstond z’n maidentrip met glans. Jan droomt stiekem al van een vierseizoenstent en een nieuwe route. Ik ga nu eerst genieten van BBB – bed, bad en brood, in Hofstade of all places 😉
Maar eerst nog een tussenstop bij Mechteld & co in Assen voor een blij weerzien als hartverwarmende afsluiting van onze trip.
StatistiekenKlik hier voor alle andere fotos
De ganzen die gisteravond voor spektakel zorgden, zijn vanmorgen opnieuw van de partij, alleen vliegen ze terug naar waar ze vandaan kwamen. Wij kunnen ontbijten aan de picknicktafel in de zon, de temperatuur is aangenaam. Twee dames op leeftijd trekken in fleurige badjas naar het strand, felroze crocs aan hun voeten. Ze zijn klaar voor een frisse duik in zee.
In Simrishamn ruilen we de Sydostleden voor de Sydkustleden. Zo maken we de cirkel rond. Nog een honderdtal kilometer voor de boeg. We fietsen langs de vismijn die reclame maakt voor dagelijks verse vis.
De ladies club van Brantevik verzamelt rond het petanqueveld met zicht op zee. Wat een decor. Als de zeespiegel ooit stijgt, zullen ze elders een plek moeten vinden, maar vandaag is dit hun klein paradijs. Leuk om er even deelgenoot van te zijn. We kruisen twee dappere rugzaktoeristen en stukken vlakbij de zee wisselen af met de polders. Het lijkt hier echt een beetje op West-Vlaanderen. Van zodra je weggaat van de kust, zit je midden tussen de velden. De zilte zeelucht verandert op slag in gezonde boerenlucht.
Jan merkt op dat m’n snelheid ‘s ochtends altijd een tikje hoger ligt dan ‘s middags. Lange leve havermout als ontbijt! En, toegegeven, Jan is beter in het doseren van z’n energie, dus ‘s middags trek ik me met plezier op aan zijn ritme.
Een café ligt er vandaag helaas niet op ons pad. In Skillinge is de hamnkrog stängt. Met ons beperkt Zweeds weten we wat dat betekent. We beseffen dat we zelfvoorzienend moeten zijn bij vertrek. Een park aan het kerkhof is de ideale picknickplek en onze knapzak is goed gevuld. Het smaakt.
Daarna hernemen we onze route. Bij boer Nilsson is het pompoen tijd. Zijn oranje veld valt van ver op tussen alle andere. Nog een skjutfält van het leger met heel veel bordjes voor levensgevaar. Wij blijven netjes aan de rand. De koeien daarentegen grazen rustig in de weide waar die bordjes staan. Het lijkt hen niet te deren. Misschien zijn ze zelfs ingehuurd om het terrein af te grazen?
Niet veel later, vlakbij de Ystad golfclub, ligt Camping Nybrostrands. Het seizoen loopt naar z’n einde. Volgend weekend sluiten ze tot april 2022. De receptie is alleen in de voormiddag open, maar voorbereid als we tegenwoordig zijn, hebben we vanmorgen gebeld. De vriendelijke mevrouw aan de telefoon beloofde alle info in een enveloppe te steken en, ja hoor, die zit netjes in de brievenbus. De instructies wijzen zichzelf uit en de badges werken. Oef!
Tent opzetten en dan een wandelingetje tot aan het water. Het is heerlijk zomerweer en we hebben het strand en de zee voor onszelf. We testen de temperatuur van het water en concluderen dat pootje baden volstaat. Tot daar de dappere Belgen, hihi.
‘s Avonds kiezen we voor het noodrantsoen, kwestie van dat extra gewicht niet langer te moeten meesleuren. Terwijl de buurvrouw de tafel feestelijk heeft gedekt met een wit tafellaken en mooie wijnglazen voor een dinertje onder vriendinnen, lepelen wij onze chicken curry en pasta alle noci uit het zakje als echte avonturiers. Smaklig måltid!
Statistieken