Klik hier voor alle andere fotos

De dag begint met een verzorgd ontbijt bij Hotel Dirks am Schloss. We hebben heerlijk geslapen. Op een beetje getoeter in de verte na door de WK match tussen Duitsland en Curaçao (7-1) was het werkelijk muisstil. Er zijn maar een paar andere hotelgasten. Het koude miezer weer zal er wellicht voor iets tussen zitten.

Tegen 10u30 zijn we vertrekkensklaar. Dat is laat, maar volgens Jan is de rit chill, we geraken er wel. In Emmerthal steken we de Weser over om hem daarna een heel eind te volgen. Als we Hamelen binnenfietsen, liggen de toeristenboten er werkloos bij. In het oude centrum is wat meer leven. Sommige vakwerkhuizen zijn echte pareltjes. De stad doet mee aan een project om mensen meer klimaatbewust te maken. 

Het beroemd Duits volksverhaal van de rattenvanger is nergens ver weg. Hij hielp de stad af van een rattenplaag door fluit te spelen, maar toen hij niet volgens afspraak werd betaald, kwam hij terug en lokte een heleboel kinderen mee. Waar is de tijd van de Nederlandse jeugdserie “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?” 

15 kilometer en een aantal pittige hellingen later arriveren wij bij Camping Rattenfängerplatz am Ith in Coppenbrügge. De uitbater is er niet, maar vaste gast Achim maakt ons wegwijs. De patron komt rond 17 uur. Als er iets zou zijn, moeten we vooral niet bellen, grapt hij.

We installeren ons op het tentveld. Er komt zowaar een streepje zon tevoorschijn. Uiteindelijk krijgen we het gezelschap van een doorwinterde Nederlandse vakantiefietser uit Eindhoven en 2 Belgen die “a l’improviste” van Gent naar Berlijn fietsen – aan 100 km per dag. Die ene zat wel Voltaren te smeren 🙂 Precies een beetje last van spierpijn. De andere had moeite met de chaos in zijn fietstassen want hij was het overzicht kwijt en vond de net gekochte bananen niet. Heel herkenbaar.

De overdekte picknicktafel is prima om zelf ons potje te koken: paprika met olijven, halloumi en rijst. Als dessert lekkere plukverse aardbeien van het kraampje uit het dorp.

Als we in ons tentje liggen, horen we op de achtergrond een Belgische voetbalcommentator… Blijkbaar spelen de Rode Duivels op het WK tegen Egypte. Geen idee of ze ook beeld hebben (en hopelijk een stevig data abonnement).

Klik hier voor alle andere fotos

Een gezelschap jongeren net achter onze tent zorgde voor een verstoorde nachtrust. Zaterdagavond, we hadden het kunnen weten. Pas als Jan om middernacht gaat vragen om rekening te willen houden met de gasten die proberen te slapen, wordt het stil. Een lekker warme douche doet gelukkig wonderen om toch op dreef te geraken voor een nieuwe dag.

Kort na ons vertrek spreekt een Nederlands koppel op 2 Koga’s ons aan als we een straat indraaien. We hadden hen gisteren al opgemerkt. Zij fietsen dezelfde route en hopen ook op maandag 22 juni aan te komen in Berlijn. “Het weer hadden we wel beter bedacht” grapt de mevrouw, hoewel ze daar op hotel net iets minder last van hebben dan wij bij het kamperen. We fietsen kort even samen en laten hen dan los. Elk z’n eigen tempo, dat werkt het best.

We rijden langs de Kunsthalle in Bielefeld en verder door een paar wijken en langs een park. Het is zondag en echt opvallend rustig. Geen kat op straat op een aantal keurig geklede mensen na die met de bijbel in de hand van of naar de kerk gaan als de klokken luiden. 

Het is relatief koud, 15 graden en de Westenwind blaast 4 beaufort. Hierdoor experimenteert Jan met een ietwat ingekorte route. Uiteindelijk starten en eindigen we steeds op de langeafstandsroute, maar onderweg freewheelen we en schuilen we voor de regen in Lage, Detmold (zusterstad van Hasselt,  historisch belangrijk door het Hermanns denkmal) en Blomberg. Alle winkels zijn dicht en ook zo goed als alle horeca. Zondag, de dag des Heren.

We eindigen tegen 17 uur met 75 km op de teller – tot daar de inkorting 😉 – in Bad Pyrmont waar Hotel Dirks am Schloss onderdak biedt voor de nacht. Het is wat zoeken om binnen te geraken en in de kelder de juiste plaats te vinden voor de fietsen, maar de ruime kamer op de eerste verdieping met (bijna) zicht op het Schloss overtuigt snel. Ideaal om op te warmen, een wasje te doen en op adem te komen. 

Klik hier voor alle andere fotos

Het aanbod van de gastvrouw om in het eendenhok te slapen, hebben we vriendelijk afgeslagen. Niets beter dan onze eigen Hilleberg. Het kippenhok en het heksenhuisje hadden wel tijdelijke gasten. Benieuwd hoe die geslapen hebben.

Het eerste deel van onze route gaat vandaag van Bad Iburg over Bad Laer naar Bad Rothenfelde. ChatGPT leert ons het een en ander bij over de geschiedenis. Ze zijn allemaal erkend als kuuroord. Het laatste is duidelijk het grootste. Her en der zie je in de stad “Gradierwerke” (saline inhalatiewerken), grote houten constructies waar zoute bronwater aerosolen langs neer druppelen. De lucht eromheen is rijk aan minuscule zoutdeeltjes en wordt gezien als heilzaam voor de luchtwegen; het is een van de iconen van het kuuroord en één van de grootste van West-Europa. Mooi meegenomen dat we er zomaar kunnen langsfietsen.

Helaas zonder helend effect op de wonde van 4 cm die Jan aan z’n been heeft sinds vanmorgen. Door de spannende schoen overtrekken tegen de regen gisteren de hele dag te dragen, ziet z’n been er niet mooi uit. Gelukkig is er een heel vriendelijke apotheker in Dissen die raad geeft en zalf verkoopt. Duimen dat het werkt. Als we al bijna wegrijden, komt hij nog naar buiten met extra stalen magnesium “voor mochten jullie krampen in de benen krijgen” 🙂 .

We picknicken in Kleekamp aan een grenspaal van het oude Koninkrijk Pruisen. Hoog in de lucht cirkelen roofvogels. De wind is sterk, 4 beaufort, gelukkig nog steeds uit het Westen en meestal in onze rug. In Halle Westfalen stoppen we voor een gelato, rabarber en zoute karamel bij Eiscafé Ceotto. Nog een duwtje, een stop bij de supermarkt, en dan naar de camping. 

Bij het aanmelden waarschuwt een Nederlands koppeltje dat ze op het tentveld midden tussen een grote groep barbecueënde vrienden zijn terecht gekomen. We maken duidelijk dat we rust zoeken en krijgen van de uitbater een andere plek. Die blijkt weliswaar hellend te zijn en vlakbij de afwasplaats. Jan trekt z’n stoute schoenen aan en onderhandelt over een vlakke plek iets verder. Als de tent er uiteindelijk staat, maken we een simpele pasta op onze Trangia nu het eindelijk droog blijft. 

Klik hier voor alle andere fotos

De eerste overnachting in Duitsland was meteen raak. De hele nacht tikte de regen op onze tent, maar we hebben goed geslapen. Terwijl een andere fietser al dapper in de regen op pad gaat, ontbijten wij in de binnenruimte die ze hier voor tent-kampeerders hebben ingericht. We krijgen het gezelschap van een ouder Duits koppel dat richting Noordzee fietst. Mijnheer maakt uitgebreid ontbijt op de Trangia stove, mevrouw kruipt later uit de tent en schuift haar voetjes onder tafel. 

De route loopt langs de Ems Radweg door Münsterland. Na een 10tal km bereiken we Rheine. Dat blijkt een echte stad te zijn. Ideaal om boodschappen te doen. Supermarkt Combi heeft een mooi assortiment. 

Het blijft de hele tijd miezeren. Niet veel andere mensen te zien. Wel een schichtige ree gespot, een koppel fazanten en een familie ooievaars. Ook een jong bruidspaar in een sympathieke blinkende oude Mercedes. Ik steek m’n duim op en ze zwaaien terug. 

Als het bospad erg avontuurlijk wordt, besluit Jan om een variant op de route van Kees uit te stippelen. Die was dan wel korter, maar uiteindelijk nog avontuurlijker… We stranden op een historisch wandelpad vol glibberige modder en steile hellingen. Ik begin te begrijpen waarom de Romeinen in 9 na Christus verslagen werden in het Teutoburgerwald. 

Maar eind goed, al goed. Bij Eurocamping Lienen verwelkomen ze ons met open armen, zelfs in het Nederlands. We mogen de fietsen en onze voeten afspuiten met de tuinslang. En als we vragen of er een shop in de buurt is, dan blijkt dat we voor een prikje hier yoghurt en fruit voor het ontbijt kunnen kopen. Helemaal top! 

Het restaurant heeft zowaar schnitzel op het menu en die smaakt. We zijn moe van alle avonturen en kruipen op tijd onder de wol.

Klik hier voor alle andere fotos

Onze dag begint met een lekker warme douche en een verzorgd ontbijt. Terwijl Jan de fietsen klaarmaakt, spreekt een koppel hem aan. De dame heeft een mooie nieuwe Idworx e-bike met hetzelfde Neodrives motorsysteem als op onze fietsen, maar ze is niet vertrouwd met alle toeters en bellen. Jan geeft haar enkele tips die ze bij haar dealer blijkbaar niet meekreeg. Ze is er blij mee.

We passeren “Het Glazen Bos” en wat verderop geven we ruimte aan een volautomatische vuilnisophaaldienst. Geen mannen meer achter de wagen te bespeuren. 2 grijparmen worden bestuurd vanuit de cabine en pikken vlot en foutloos de groene en grijze bakken op. De toekomst?

In Enschede houden we halt bij Coffee Fellows. Daarna zoeken we het station want daar start de route van Kees Swart naar Berlijn officieel. We hebben tot nog toe (in theorie) 263 km in de kuiten. Nu is het voor echt, nog maar 743 km te gaan. We fietsen de stad uit via de vernieuwde wijk waar op 13 mei 2000 de vuurwerkramp plaatsvond. 

Het Rustpunt bij Skop’nboer camperplaats is ideaal voor een picknick stop. Zolang we een consumptie verbruiken mogen we van de boer op het overdekt terras zitten. De zwaluwen houden ons gezelschap.

Om 13u30 zie ik een eerste Knotpunt. We hebben de grens over gestoken en de donkere wolken met ons. In de gietende regen passeren we door Bad Bentheim. De burcht, de hellingen en de kasseien bevestigen dat we niet langer in Nederland zijn. Gedaan met mooie fietspaden. Een bultige weg en chauffeurs met Duitse rijstijl. Het is wennen. 

Gelukkig klaart de lucht op zodat we kunnen opdrogen. Als we in Haddorf een camping langs de route zien, besluiten we te stoppen. De 4 sterren lijken aantrekkelijker dan de primitieve camping bij de roeivereniging in Rheine die Jan met veel moeite als enig alternatief online had gevonden.