Klik hier voor alle andere fotos

Na een paar pittige regen- en windvlagen gisteravond was het gelukkig een rustige nacht. Onze tent is getest, enkel de scheerlijnen mogen de volgende keer wat strakker. Al doende leren we.

De vriendelijke buurvrouw uit Axel maakt nog een praatje. Ze nodigde ons uit voor een kopje koffie, maar de route wacht. Er wordt vanmiddag regen voorspeld, dus beter niet teveel treuzelen. Ook het gezellig koffiemoment van de campinguitbater om 11 uur laten we aan ons voorbij gaan. Toen ik vanmorgen uit de douche kwam, rook het nochtans al heerlijk naar verse appeltaart.

Als we de camping verlaten en ik een berichtje stuur naar overbuurman Eddy, ontdek ik dat zij een van de andere Hofstadenaren waren op de kaart. Grappig detail.

Vandaag ruilen we Brabant voor Limburg, zelfs een eerste stukje Duitsland – Nordrhein-Westfalen – om uiteindelijk in Gelderland te eindigen. De hele dag is het flirten met de donkere wolken, zon en regen wisselen elkaar af,  regenjas en -broek gaan aan en uit.

We fietsen door het land van Cuijk. In Boxmeer schuilen we voor de regen met koffie en poffertjes. We steken de Maas over en arriveren in Gennep dat we herkennen van het Pieterpad. De beiaard speelt een klein picknick concertje.

Over de Duitse grens fietsen we langs het indrukwekkend Reichswald Forest War Cemetery, de grootste begraafplaats van het Gemenebest in Duitsland, met vooral Britse gesneuvelden van WO II.  Door het centrum van Kleve rijden we in Emmerich over de Rijnbrug naar onze eindbestemming.

Net voor het pijpenstelen begint te gieten, vinden we in Stokkum onderdak bij Anja die via Vrienden op de fiets een kamer verhuurt. De thee en koffie met stroopwafel maken de verwelkoming compleet. Een nette kamer met (misschien net iets te veel) instructies her en der maken ons wegwijs in ons “home away from home” voor een nacht.

Klik hier voor alle andere fotos

Behalve de vogels zijn ook de 2 hanen van het huis al om 5 uur klaarwakker. De Merlin bird app draait overuren. Zo’n eerste nacht in ons tentje is altijd acclimatiseren. De grond was niet helemaal vlak en dus speelde de zwaartekracht ons parten, net als het juist inschatten van de temperatuur en het al dan niet openzetten van de ventilatieflappen. Maar de nieuwe matjes zijn duidelijk comfortabeler. Lang leve wat meer luxe ook al betekent dat een beetje meer gewicht.

Voor Sven roept de plicht. Na het ontbijt schrijf ik nog iets in het gastenboek en dan zwaaien we gasthond Sam uit. Hij houdt de wacht van achter het keukenraam. Peace now. Op het eerste zicht zou je zowaar schrik hebben van deze Amerikaanse bully, maar hij blijkt de braafheid zelve. We hebben hem niet 1 keer horen blaffen, alleen maar kwispelend zien rondsnuffelen. De 3 medebewoners komen vanavond weer thuis, 1 weekend op 2 heeft Sven wat tijd om op adem te komen.

Onze tocht gaat langs boerenvelden met bijpassend geurtje. Een aantal mensen is asperges aan het steken. Verser kan niet. 

Aan de dodendraad rijden we via een stiltegebied de grens over. Het landgoed de Utrecht is indrukwekkend en voelt heel Nederlands aan. Wat een natuur. Het terras van de Herberg in den Bockenreyder in Esbeek maakt het plaatje helemaal af. Ter gelegenheid van Mechtelds 60ste verjaardag vullen we de koffie aan met een lekker stuk appeltaart. Hip hip hoera!

Na de middag gaat het traject richting Eindhoven, maar we blijven een heel eind van het centrum. We merken meer bedrijvigheid en industrie en ook het lawaai van de vliegtuigen valt op. Het Beatrixkanaal en het Wilhelminakanaal leiden ons naar het einddoel van de dag, de gezellige en verzorgde dorpscamping in Gemert. Bij het aanmelden vraagt de gastheer om een speld te prikken op z’n grote landkaart die zelfs tot België reikt. We zijn de derde gasten uit Hofstade!

Vanavond wordt regen voorspeld. Tijd om onze tent op te stellen, een praatje te maken met onze buren uit Axel, te douchen, een maaltijdsalade van AH te eten, en nog een vleugje lokale folklore mee te pikken als de galastoet van net afgestudeerden aan de straat passeert. Alle scholieren zijn feestelijk uitgedost en paraderen door het dorp, de ene in een tractor, de andere in een blinkende Ferrari, nog anderen in een speedboot op de aanhanger van papa, met bijpassend getoeter, ballonnen en muziek.

Klik hier voor alle andere fotos

“Le grand départ”, voor de tiende keer, een jubileum editie. Iets voor 9 uur zitten we op de fiets. Het is wennen aan de “tankmodus”, maar we hebben (veel) wind mee. Dat helpt, zeker voor Jan die voor de gelegenheid terug puur op eigen kracht fietst.

De eerste rit gaat over relatief bekend terrein, eerst een stukje fietsostrade en in Duffel slaan we af naar Lier. Het overstromingsgebied van het Vlaams Sigmaplan is indrukwekkend. De natuur lacht ons en enkele goed geëquipeerde vogelspotters toe. In Lier vraagt een affiche voorbijgangers om de opvallend fleurige berm niet te plukken. Zo kunnen ook wij er ten volle van genieten. Heerlijk. Voorbij het stadion van SK Lierse moedigt een fitnesscentrum z’n leden aan met de slogan “nothing is impossible”. Laat ons hopen dat dat ook geldt voor de ca 1000 km naar Berlijn.

Na een koffiestop bij Thuisbrouwerij FloRik in Wechelderzande, rijden we richting Turnhout. Prachtige stukken bos, statige villa’s in diverse stijlen, en af en toe tegenliggers die ons met typisch Kempisch accent groeten.

Tegen 15 uur komen we na 70 kilometer aan bij het Buitenhuis aan de rand van Ravels bos, een plek die Jan vond via Campspace. Precies wat we nodig hebben: een rustige biologische tuin achter een huis dat begeleider Sven van Talander vzw deelt met 3 mensen met een beperking. Het idee om de tuin open te stellen ontstond in de coronaperiode en leeft nu verder via Campspace en Vrienden op de fiets. Ook kunstenaars zijn welkom om dit te gebruiken als tijdelijke residentie. Wie weet iets voor de lovebirds van Tobias? Aan vogelgezang hier in elk geval geen gebrek.